Myrthe Sonneveld

Avonturen

9 December 2016
by admin
3 Comments

Sunny San Diego

Sunny San Diego

Na het publiceren van de eerste drie hoofdstukken van mijn proefschrift mag ik 2016 afsluiten met een oral presentation op werelds grootste hematologie congres in het zonnige San Diego. Gelukkig weet ik collega Sanne zo ver te rijgen om er wat dagen aan te plakken en zo vliegen we al op maandag naar Southern California.

Geïnspireerd door reisgidsen en tips van collegae verblijven we de eerste dagen in Airbnb The blue house in Ocean Beach, zoals de naam al doet vermoeden nabij het strand. Tot mijn grote vreugde en verbazing wordt er n San Diego gezond (en veel Vegetarian en Vegan) gegeten. Nu, 10 dagen later heb ik nog steeds geen Macdonalds of Burgerking gezien. Onze favoriet wordt de acai bowl een smoothie van aca bessen met verse aardbeien blue berries kokos en noten wat een feest! It turns out dat Sanne net zo gelukkig wordt van eten (lees: een vreetzak is) als ik en samen struinen we de lokale koffie en lunchtentjes af voor de beste koffies met kokos en pompoen flavor. We vertoeven een dag in La Jolla waar we in de bloedhete zon eggs benedict met Hollandaise saus avocado en mapple bacon ontbijten terwijl uit de speakers ‘Let it snow’ schalt, ik kan mijn geluk niet op. Tijdens onze stevige wandeling langs de kliffen in een poging dit ontbijtje te compenseren lopen we onverwacht tegen zeehonden, pelikanen en ander prachtig gevogelde aan, toch net zo goed ingelezen dus. De zee en de natuur zijn prachtig, opnieuw zijn we blij verrast. M’n presentatie oefenen voor de vogels in m’n bikini op het strand aan de Pacific ocean, ik kan me slechtere werkdagen herinneren.

Na ook Balboa Park, Little Italy en North Park te hebben ontdekt en een fotoshoot met de kerstman op het strand onder een enorme kerstboom gevuld met strandballen als kerstballen arriveren ook de andere collega’s en kan het congres beginnen. Anders dan vorig jaar in Orlando, Florida is dit zowaar een mooi congrescentrum, aan het water met veel glas, open ruimtes en buiten terrassen om even bij te komen van alle informatie de je net tot je hebt genomen. Na het ophalen van mijn Abstract Award loop ik mijn voorganger Rick tegen het lijf de tegenwoordig een waanzinnig succesvolle postdoc in Canada is en het ene na het andere high impact paper publiceert. Hij moet morgen in dezelfde sessie als ik presenteren en weet me ‘gerust te stellen’ door te vertellen dat we op prime time moeten presenteren en er wel veel slimme (lees: belangrijke) mensen in de zaal zullen zitten. Dankjewel Rick.

Met oude bekenden van mijn stage op Curaçao, van de studie en met een toekomst collega als intenst in opleiding vertrekken we de avond naar Del Coronado een schiereiland met een prachtig in kerstsferen versierd hotel tussen de palmbomen aan het strand. We treffen het, er is de avond een kerstparade! Met Suthesh ren ik de Red Blood Cell run en sluit ik aan bij het jaarlijkse AMC diner. Ik begin steeds beter te begrijpen waarom m’n bazen zulke congressen, los van de tropische locatie, kunnen waarderen. Het is toch best wel heel erg leuk om met (oud) bekenden op te trekken en nieuwe avonturen te beleven.

Tijd voor mijn presentatie, daar doe ik het ten slotte toch allemaal voor. M’n verhaal gaat goed soepel en volgens mij ben ik niks vergeten te vertellen. Ook nu weer verdwijnen de zenuwen na de eerste slide en blijkt het toch best wel leuk om mijn data te laten zien hier heb immers 2.5 jaar lang patentensamples voor verzameld, me suf gepipetteerd en eindeloze statistische analyses gedaan. Zelfs de discussie gaat erg goed! Na 3 jaar hersens kraken zit ik er lekker in en kan ik mee filosoferen over de mogelijke verklaring van mijn bevindingen. Na afloop komt er een associate professor naar me toe om te vragen of hij mijn data op de ‘ASH Highlights’ mag laten zien in St. Louis, cool!

Wat een mazzel dat ik al zo vroeg in het congres mocht presenteren. Nu kan ik de rest van het congres zonder zenuwen volgen en nog goed opletten ook. Na Taco Tuesday, we zitten immers vlakbij Mexico, is het nu tijd om ook de andere lokale treats te proberen. Papardelle met lobster, salades met zalm en alsof ze ons verwachtten is er ‘Extraordinairy desserts’, waar ze de aller aller lekkerste en grootste stukken taart verkopen de ik ooit heb gehad. Life is good J

Na het congres is er nog tijd voor een laatste wandeling langs het prachtige strand van Pacific Beach om nog even van de heerlijk warme zonnestralen te genieten voor we weer naar de kou vertrekken. Een situatie om Sanne’s honger naar een hotdog te stillen wordt gecreëerd bij een ijshockey wedstrijd. De San Diego Gulls tegen het Canadese Bakersfield. Schaamteloos wordt er een blik geluid, licht en gejoel opengetrokken als het thuisteam opkomt. Doodstil is het als de tegenstander opkomt. Hetzelfde gebeurt wanneer er gescoord wordt. Naast ons zit een jongen van een jaar of 17 met zijn moeder die luidkeels de tegenstander verrot scheldt, moeder lacht er schaapachtig om. Om de paar minuten wordt het spel stilgelegd voor filmpjes en muziekjes, de spelers mogen elkaar klaarblijkelijk met blote vuisten in elkaar stompen terwijl de scheidsrechter toekijkt luid gejoel vanuit de zaal de mensen vinden het prachtig. Ik kan mijn ogen net geloven. Ik snap nu wel waarom veel Amerkanen oprecht denken dat het Amerikaanse volk beter is dan de rest, als je van jongs af aan opgroeit met deze zelfverheerlijking is het lastig je ertegen te verzetten.

Desalniettemin hebben we enorm genoten van San Diego. Een leuke stad met mooie natuur waar het net als in iedere andere grote stad gewoon de kunst is om de toeristische plekken te vermijden, dan is het er heerlijk!

9 December 2015
by admin
0 comments

Florida: an oral presentation, abstract award, blood cell run and lots of sun

The trip continues to Florida, USA waar het jaarlijkse hematologiecongres van de American Society of Hematology (ASH) wordt gehouden. Samen met 24.000 andere mensen luister ik dagenlang naar de nieuwste bevindingen in zowel maligne hematologie over bijvoorbeeld leukemie als niet-maligne hematologie over sikkelcelziekte maar ook mijn eigen onderwerpen: immunohematologie en bloedtransfusie. Anders dan mijn vorige internationale congres in Banff, Canada, is mijn basiskennis dit keer wél voldoende om het merendeel te kunnen begrijpen en voel ik me helemaal op mijn plek.
Mijn recente project valt duidelijk in de smaak want met het door mij ingestuurde abstract word ik gevraagd een oral presentation te houden en win ik een abstract award! Zoals je zou verwachten bij een congres voor 24.000 mensen zijn de zalen gigantisch. Één van de zalen is zo groot als de halve jaarbeurs, de spreker staat als een klein stipje ver weg op het podium omringt door enorme schermen waarop zijn hoofd reusachtig groot wordt vertoond. Lichte paniek bekruipt me bij het idee dat ik straks ook voor zo’n volle zaal moet staan. Gelukkig valt het mee en passen er in ‘mijn’ zaaltje W308 maar een paar honderd man. Om geld in te zamelen voorde ASH foundation waarvan weer beurzen voor arme onderzoekers als ik worden uitgekeerd zijn er allerlei activiteiten, zo ook de Blood Cell Run. Samen met twee collega’s sta ik ’s ochtends om 7.15AM in de hitte van Orlando, Florida aan de start. Het valt me erg zwaar na al die weken vakantie maar met 5km (nee, langer was niet mogelijk, wel korter) in 24:37min. op een overall 149e plek (in totaal 1000 mannen en vrouwen) ben ik toch best tevreden. Een uur voordat ik mijn presentatie moet houden krijg ik bericht dat een ander gesubmit artikel onder kleine voorwaarden zal worden geaccepteerd, feest! Vol positieve energie – ik vind het behalve spannend namelijk ook wel erg leuk om te laten zien waar ik een jaar op heb zitten pipetteren – begin ik mijn presentatie, en het gaat goed! Kennelijk heb ik de concurrentie met Mickey Mouse in het nabij gelegen Disneyland gewonnen want er zitten aardig wat mensen inde zaal. Ik krijg veel vragen van geïnteresseerde mensen vanuit de hele wereld en word zelfs na afloop van de sessie benaderd. Als kers op de taart gaan we ’s avonds uiteten met de afdeling hematologie van het AMC in een heerlijk visrestaurant en kan ik iedereen mijn badge, behangen met vlaggen voor m’n prestaties laten zien, met het oog op mijn verdere carrière kan ik niet anders zeggen dan dat dit een bijzonder geslaagde dag is.         
   
Maar behalve werk heeft Florida meer te bieden. Zo kun je hier bijzonder goed zwemmen, zonnen en winkelen. Ik houd niet van roze en heb al maanden niet gewinkeld om te sparen voor mijn droomreis naar Bolivia maar hier in Orlando blijk ik toch een echte vrouw. Ik ga me helemaal te buiten en koop gênant veel kleren, schoenen en tassen. Een snel bezoek aan Ashley en Lori in het prachtige Viera aan de oostkust met een snelle blik op Cape Canaveral (oké het ligt niet aan mij, ook autocorrect wil hier dolgraag carnaval van maken) maken de trip compleet. Some people do have it all, and today I feel like I’m one of them. 

     

  

     
 

2 December 2015
by admin
0 comments

Not quite made it to the top

Na een paar dagen de verloren kilo’s bij eten in het prachtige Potosi en Sucre maken we ons klaar voor de volgende en meest challeging trip: het beklimmen van Huayna Potosi, 6088m. 

Voor we vertrekken worden we uitgerust met skipak, helm, klimijzers en pikhouweel. Ik vrees dat de vrouw die ons helpt oprecht denkt mij een plezier te doen met de paars/roze outfit die ze me aanreikt. We rijden naar basecamp refugio op 4700m vanaf waar we naar een gletsjer lopen voor iceclimbing lessons. Gelukkig verblijven we inmiddels al zo’n 3 weken boven de 3600m en zijn onze rode bloedcellen klaar voor een wandeling naar grote hoogte. Iceclimbing maakt niet moeilijk en leerbaar als ik ben kopieer ik gewoon de techniek van guide Theo. Terug in de refugio (Theo is inmiddels al naar Campo alto (high camp) vertrokken ivm een spoedgeval) krijgen we van de vrouw des huizes nog net een bord eten voorgeschoteld voor ze roept ”hasta domingo” en de deur achter zich dicht zwaait. Zitten we dan, halverwege een berg in een refugio waar het 9 graden is en er ‘s nachts op de deur wordt gebonkt door nieuwe gasten. Een avontuur is het nu al. 

De volgende dag verschijnt er vanuit het niets een nieuwe gids, Lucio die ons mee naar boven zal nemen. Tot boven de 5000m lopen met 15kg slaapzakken, voedsel en klimgerij op je rug blijkt toch andere koek. Nauwelijks in staat hardop te praten prijs ik mezelf gelukkig met de roei-, fiets-, ren-, en triathlon wedstrijden van afgelopen jaar. Als ik niet topfit was geweest was ik met geen mogelijkheid boven gekomen. Genoeg tijd om na te denken als je toch niet kunt praten dus vraag ik me af: is het mogelijk te hyperventileren op 5000m? Het idee van hyperventileren is immers dat je door te snel ademen te veel zuurstof binnenkrijgt. Op 5000m hoogte zit er al maar 50% minder zuurstof in de lucht alsof je in een plastic zak ademt nog voor je begint met hyperventileren. 

Anyway, we halen het keurig binnen de tijd naar Campo alto op 5130m waar we een paar uur acclimatiseren (lees: eten en slapen van 6PM tot middernacht) om om 1AM naar de top te vertrekken. Nog voor de wekker gaat ben ik al wakker van de bliksemflitsen. Balen, sneeuw en onweer. Er wordt besloten tot 2AM te wachten en dus wordt er nog maar een potje geschaakt met de Duitser Simon die diezelfde nacht de tocht zal ondernemen. Om 2AM is het onweer inderdaad overgewaaid en dus besluiten we een poging te wagen. Het sneeuwt echter nog steeds en het is mistig dus Lucio stelt ons alvast teleur dat we de top niet zullen gaan halen, te gevaarlijk. 

Een paar uur ploeteren we in het pikkedonker met hoofdlamp over het ijs waar inmiddels zo veel sneeuw op ligt dat we iedere stap wegzakken tot onze knieen, loodzwaar. Op een gegeven moment zie ik gletsjerspleten, links en rechts, ik kan er niet omheen dus moet ik er óverheen. Ik denk lichte gedachten en doe een schietgebedje. Wanneer we bij een grotere spleet aankomen die slecht zichtbaar is door de enorme vak sneeuw die naar beneden komt ga ik zitten. Ik denk aan Fieke die op kinderkamer al over gletsjerspleten sprong maar kijk om me heen naar de sneeuw terwijl het weer is gaan bliksemen, weet dat we de top toch niet gaan halen en denk: ik ben toch zeker gekke Henkie niet? 

Terug in de Campo alto refugio komt een uur later ook German Simon weer binnen die ons weet te vertellen dat niemand van de 15 pogers het die nacht tot de top heeft gehaald.   

  Door de sneeuw dalen we verder af naar basecamp waar de volgende uitdaging wacht: de refugio is op slot en onze spullen liggen binnen. Moe en koud breken we in via het enige raam zonder tralies en klim ik naar binnen. Opgelost. 

Als vervolgens blijkt dat we nog twee uur op ons transport moeten wachten omdat Lucio op moet lossen dat er een groep zonder guide zit (Theo blijkt dronken in La Paz te zitten), is hetduidelijk. Bolivia is klaar met ons, terug naar Peru. 

30 November 2015
by admin
0 comments

Me gusto la bonita Bolivia

Van alle vervente reizigers die ik de afgelopen jaren vroeg welk land ik zeker nog moest bezoeken kreeg ik steevast het antwoord: Bolivia. Na een vijf daagse tour via Sajama, Salar Coiposa, Salar Uyuni en Parc Nacional Eduardo Avoroa weet ik dat ze gelijk hebben. Bolivia is het meest mooie en veelzijdige land dat ik ooit heb gezien. Na dagenlang hobbelend in een 4×4 besef ik dat het onmogelijk gaat zijn al deze prachtige landschappen te beschrijven. Toch ga ik een poging wagen. 

Sajama, met 6542m de hoogste piek van Bolivia en tevens de naam van het oudste Boliviaanse National Parc, opgericht om uitsterven van de Vecunas (neefje van de lama) te voorkomen. Het ligt aan de westgrens van Bolivia en behalve vrachtverkeer richting Chili komt er geen openbaar vervoer. Jaarlijks bedoeken 4500 mensen het park. Ouderwets als ik ben zoek ik alles op in m’n reisgids en kom ik tot de conclusie dat we hier niet kunnen komen. Lucky me is Michiel wat moderner en vindt hij online een vijf daagse Tour van La Paz via Sajama naar zuid-west Bolivia. 

We worden opgehaald bij ons hostel door Alejandro, de guide anex driver anex cook in een 4×4 welke we de komende dagen zullen delen met Scotty and Emily uit Californië, David uit Nieuw-Zeeland en Jamie uit Singapore. We verlaten La Paz aan de westkant en rijden over de snelweg richting de Chileense grens, halverwege de weg naar Oruro slaan we af richting Sajama op een onverharde weg. De eeuwig besneeuwde top van Sajama komt steeds dichterbij terwijl we tussen de kuddes lama’s en alpaca’s doorrijden. Picknick lunch met rijst en kip aan de rivier tussen de alpaca’s tot we worden opgejaagd door een oude vrouw – de alpacahoedster – omdat wr haar kudde uiteen hebben gedreven. Ze wordt omgekocht met bananen, 20 Bs en een halve fles cola. Rond Sanama liggen maarliefst 87 geisers, allen met een andere kleur en temperatuur. Fris als het hierboven is duiken we verderop in een natuurlijke hotspring. 

De volgende dag rijden we naar Salar de Coipasa, de op één na grootste zoutvlakte van Bolivia die enkel wordt gebruikt voor zoutwinning, we zien de hele dag dan ook geen enkele andere toerist, joepie! We bezoeken Chullpas, tombes uit +/- 1300AD, groot en vierkant, meestal geschilderd in de Inca kleuren rood, zwart en wit. We zien zelfs echte mummies, allen in foetushouding omdat men geloofde in reïncarnatie. De zoutvlaktes zijn spierwit en zó glad dat het door de reflectie lijkt alsof de omringende bergen in de lucht zweven. Ik kan er uren naar kijken.  

 Na onze eerste nacht in een zouthotel gaan we naar het beroemde Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte ter wereld en zien we voor het eerst in 2 dagen andere toeristen. Salar de Uyuni is wat roder en heeft een cactuseiland Isla Incahuasi, welke vol staat met cacti van wel 10m hoog. Omdat de Salar is ontstaan uit een opgedroogde rivier lopen we hier niet over rots maar koraal. Het is ijzersterk maar knispert als verschuivende dakpannen onder je voeten. Vrolijk huppelen we rond over de uitgestrekte witte vlakte.   

 
   

 Dag vier is een drukke dag, niet zozeer omdat we helemaal naar het zuid-westen van Bolivia, Park Nacional Eduardo Avoroa rijden maar omdat het landschap iedere 30 minuten compleet veranderd. M’n arme hersenen hebben er moeite mee al dit moois op te slaan. Vanaf de Salar via rode vulkangrond met enorme rotsformaties naar Laguna Canapa waar het volstaat met flamingo’s. Door naar het prachtig groene sulfaat Laguna Hedionda waar zo mogelijk nog meer flamingo’s staan op slechts een meter afstand. Voor we kilometers lang door de woestijn zullen rijden. Het is gortdroog, warm en winderig en dat alles nog altijd op meer dan 4000m hoogte. We krijgen een lekke band welke Alejandro in een handomdraai verwisselt en rijden door naar Desierto de Siloli waar we onder andere de beroemde arbol de piedra (stone tree) zien en sluiten af met Laguna Colorada. Opnieuw een lagoon maar dit keer gevuld met Bordeaux rood water en natuurlijk de bijbehorende flamingo’s.   

 Op de laatste dag gaat de wekker om  4AM voor een feestontbijt met panecakes (ik probeer niet te denken aan de arme ziel die die om 3AM heeft staan bakken) zodat we om 5AM kunnen vertrekken naar de geisers. Gelukkig hoeven we niet te douchen want om 6.30AM springen we in een heerlijk warme hotspring. Het einde van deze ongelofelijk mooie tour met leuke groep komt bijna tot een einde, we bezoeken Laguna Blanco en Verde (door het magnesium, zonder flamingo’s dus) alvorens we Scotty, Emily en David afzetten in Chili. Chili check! En dan terug naar Uyuni, 400km onverharde weg, dit keer zonder lekke band. Enorm getraind in lang zitten en naar buiten kijken besluiten we meteen in de bus te stappen terug naar civilisation: Potosi, de hoogste stad ter wereld op 4067m. 

24 November 2015
by admin
0 comments

La Paz and around

La Paz, de hoogste hoofdstad ter wereld, we slapen in Hostal Republica, een oud huis van een voormalig president, oud en vervallen maar schoon en met prachtige binnenplaatsen en balkons. 

Geld pinnen blijkt een probleem in Bolivia. Anders dan in Peru werkt onze Maestro pinpas hier niet, we proberen wel zeven verschillende banken uit voor iemand ons verteld dat we bij Banco Mercantile moeten zijn. Opnieuw doorkruisen we het centrum van La Paz, propvol met micro’s, 12-persoonsbusjes waar met gemak 30 Bolivianen in worden gepropt en die het meest gebruikte openbaarvervoersmiddel zijn. Net als Lima heeft ook La Paz een wijk Miraflores waar het rijker en rustiger is en waar we heerlijke pannenkoeken met Andean blueberries eten. Opzoek naar Iglesia San Fransico, de meest indrukwekkende kerk van La Paz passeren we de beruchte doch gezellig roze geschilderde San Pedro gevangenis waar véél meer gevangen zitten dan er cellen zijn en de politie corrupt is. Bezoek mag vrij in en uit lopen, op eigen risico. Nog altijd geen supermarkt gezien in deze hoofdstad maar er is wel een gigantische ‘market district’ waar de verschillende afdelingen ‘netjes’ per straat verdeeld zijn: verf en klusgerei in de ene, groente en fruit in de volgende. Vrouwen met bolhoeden en enorme rokken die liggen te slapen tussen de stapels eieren die ze verkopen, ik kijk mijn ogen uit. 

De volgende dag, daar sta ik weer, met lood in mijn schoenen het volgende en hopelijk laatste onderdeel van deze trip waar ik toch een beetje tegenop zie: mountainbiken van 4700m hoogte naar 1200m in 64km over de meest gevaarlijke weg ter wereld: the death road. Zeer tevreden met onze keus voor touroperator Barracuda stappen we om 7.30AM met driver Marco, guide Gustavo en één andere deelnemer Tibo in een micro naar boven. Onderweg koop ik Olaf, een opblaas sneeuwpop en krijg er een enorme Panetone (kerstcake) bij. Een waanzinnig wetenschappelijk opgezet onderzoek zal vandaag uitwijzen dat Olaf blij en strak gespannen is op 4700m, zielig verschrompelt tot een hoopje plastic op 1200m om vervolgens weer bright and shiny aan de top te verschijnen op 4700m. 

Het eerste stuk gaat gelukkig over asfalt. I can do that! Dolgelukkig fiets ik tussen de prachtige bergen met een ‘rotgang’ naar beneden. Een paar jaar geleden is deze belangrijke weg tussen het noorden van La Paz en de amazone geasfalteerd op kosten van de regering omdat dit de belangrijkste handelsroute voor cocaïne is en de toenmalige persistent vriendjes was met de cocainebazen. De huidige president Morales pakt het anders aan. Al het geld dat door voormalige presidenten is verdiend wordt uitgegeven aan de bouw van scholen en ziekenhuizen. Morales heeft het hele land voorzien van water, elektriciteit en televisie maar koopt ook graag privé vliegtuigen en helicopters. Geen wonder dat hij populair is bij het volk. Klein minpuntje is echter dat zijn tweede – en volgens de grondwet dus laatste – regeringstermijn bijna is afgelopen maar hij dolgraag aan de macht wil blijven. Zo graag zelfs dat er nu een referendum komt om de grondwet aan te passen. Bij zijn vorige poging werd er tegen gestemd daarom probeert hij het nu nog eens in andere woorden en is de leeftijdsgrens om te mogen stemmen verlaagd naar 16. 

Na 23km is het uit met de pret en slaan we af op de oude, onverharde death road waar nog steeds ieder jaar wel iemand zich te pletter rijdt in het ravijn. Wat is het toch dat mensen zo graag levensgevaarlijke dingen willen doen? Gus vertelt echter iedere paar km welk obstakel (landslide, waterfall, babyhaeds) ons te wachten staat en heeft een fluit voor als een grote truck ons tegemoet komt. Achter ervaren Pyreneeën fietser Tibo en Michiel aan hobbel ik steeds harder naar beneden. Voor de zekerheid het hele stuk staand uit m’n zadel met m’n gewicht naar achteren, dat gaat zeer doen morgen. Vol adrenaline komen we een paar uur later beneden aan, tijd om af te koelen in de beek! 

Opnieuw een dag in La Paz. Met El Teleferico, een Oostenrijkse skilift die in 2014 is aangelegd als een soort bovengrondse metro, gaan we naar the cemetary district. Als een appartementencomplex zijn de graven stapels hoog opgebouwd. 

Boven aangekomen stappen we in een micro naar Tewanaku, een pre-Inca volk van 1500BC welke uitstierf door een enorme klimaatverandering 500AC. Toch kregen ze het voor elkaar in die tijd ijzer te smeden, gereedschap te maken en enorme tempels met uitgehouwen beelden te bouwen. Terug in La Paz eten we lama en slaan we flink in voor morgen, koekjes scheppen bij de lokale bakker, 1/2 kilo voor 13 Bs, wc-papier en snacks uit een stalletje van nog geen m2 groot, we zijn er klaar voor! 

 

18 November 2015
by admin
0 comments

Crossing the Bolivian border

En dan hebben we eindelijk eens een rustig dag. We lopen door het prachtige Cusco met zijn eeuwenoude Spaanse kerken, drinken koffie aan Plaza des Armas, wandelen via San Blas naar de top om over de stad uit te kijken en genieten van de stralend blauwe lucht.  

 Inmiddels hebben we te horen gekregen dat Delta mijn tas op het verkeerde adres heeft bezorgd, namelijk in Lima. 

We willen doorreizen naar Bolivia, want daar kwamen we immers voor en dus stappen we die avond in een nachtbus die ons via Puno naar Copacapana, Bolivia zal brengen. 

Heerlijk geslapen in de luxe cama-ejecutivo tot aan Puno, maar zodra we na een lange stop weer instappen gaat t mis: ik ben misselijk. Als we een paar uur later in de volle zon in de rij staan bij de grens om Peru te verlaten presteer ik het om precies op de grens, jawel, ter hoogte van het metalen kettinkje welke ze laten zakken om voertuigen te laten passeren, de boel onder te braken. Wat een timing. Gelukkig blijft de grens om Bolivia ín te komen pas 100m verderop te zijn dus mijn angst om ziek niet toegelaten te worden blijkt niet gegrond. Opnieuw lang in de rij maar ook deze grens komen we ondanks het gemis van de verplichte gele koorts vaccinatie probleemloos over. Met de grootste moeite loop ik de laatste meters naar ons prachtige hostel waar ik meteen een paar uur diep in slaap val. En wanneer ik bij het ontwaken naast gebrek aan eetlust een hartslag van >80/min in rust blijk te hebben is de diagnose ‘zelfs’ door Michiel snel gesteld: hoogteziekte. Ik slik meteen diamox en Michiel regelt coca bladeren (jaja, die waar cocaïne van wordt gemaakt) want dat is volgens de locals het beste medicijn. Lichtpuntje van de dag, we zitten in het allermooiste hostel dat ik ooit heb gezien, individuele witte huisjes met houten ramen en deuren in de vorm van bladeren, mozaïek bomen in het stucwerk, een glas in lood plafond, panoramaview over lake titikaka, een hot run maar above all: er zijn huislama’s! 

    
   
Diamox en coca bladeren blijken te helpen, de volgende ochtend heb ij een pols van 66/min en ga ik weer als de brandweer. We hebben de boot naar Isla del Sol gemist en dus besluiten we nog een dagje in dit paradijs te blijven. Het is stralend weer en dus zitten we de hele dag buiten in ons tuintje en gluren we bij een lokale bruiloft in het dorp. Helaas is s avonds de beurt aan Michiel, misselijk, rillen, koud: een zonnesteek. Vandaar het advies van de Rough Guide hoedjes te dragen.  

 De volgende dag wel met boot naar Isla del Sol, om 8.30u vertrekken we met ons lunchpakketje in een gammel en bijzonder traag bootje om 2 uur later aan de noordkant van Isla del Sol, het eiland waar volgens de Inca’s de zon ontstaan is, aan te meren. De Inca’s dachten dit omdat er op het eiland rotsen zijn met reusachtige cirkels erin, geen twijfel over mogelijk dus dat daaruit de zon is gesprongen en vervolgens naar de hemel is vertrokken.  

 Wat langzaam omdat we beiden nog herstellende zijn beginnen we aan de trek die ongeveer 3 uur zou moeten duren. We lopen langs prachtige baaien met rotsformaties in verschillende kleuren, via Inca ruïnes naar de op op 4100m. Overal om ons heen zien we water wat gek genoeg geen zee is, maar lake titikaka. Het grootste meer ter wereld op maarliefst 3800m hoogte welke op sommige plekken 281m diep is. 90% van de vissoorten komt enkel hier voor. Geen idee waar we halverwege zijn (zowel in Peru als Bolivia blijkt de bewegwijzering suboptimaal) maar toch beslissen we maar wat harder te gaan lopen als we na 5 uur lopen nog steeds geen haven zien. We worden drie keer belazerd omdat iemand besloten heeft aldaar aan het enige pad op dit autovrije eiland entree te vragen en bereiken net op tijd de zuidelijke haven. Helaas blijken we ook hier opgelicht want met ons retourbiljet mogen we niet mee terug. We zijn inmiddels zelfs in het Spaans mondiger dus lukt het om toch mee terug te mogen. En dat is maar goed ook, over 3 uur vertrekt onze bus naar La Paz. 

Precies op tijd (Bolivianen zijn immers altijd te laat) arriveren we met bagage, Bolivianos (Bs) en voedsel bij de bus. Totaal onverwacht moeten we na een uur de bus uitstappen in het donker. De bus wordt op een houten vlonder gereden en het water ingeduuwd, een kabel onder water trekt hem naar de overkant. Wij mogen voor 2Bs PP met een stinkend motorbootje naar de overkant, waar iedereen geduldig wacht tot er een bekend uitziende bus (die met je bagage!) voorbij komt om de tocht te vervolgen. Op naar het volgende avontuur: La Paz. 

13 November 2015
by admin
0 comments

Travelling light to the Machu Picchu

Eindelijk, ik mag naar de zoutvlaktes ik Boliva! En omdat vliegen op Lima, Peru veel goedkoper is krijgen we Peru er ‘gratis’ bij. Klein obstakel, mijn bagage is niet gearriveerd en niemand weet op welk continent hij is achtergebleven. Toch reizen we na twee dagen Lima door naar Cusco voor onze geplande trek naar Machu Picchu, the old mountain. 

Volledig gehuld in een door Delta airlines gesponsorde outfit worden we opgehaald bij ons hostel door Eber, onze bilingual guide. Met onze groep (twee Koreanen, twee Brazilianen, een hong-kongeling, Duitser en nog twee Hollanders) rijden we eerst in een gammel busje met mountainbikes op het dak naar het hoogste punt van de trip: 4316m. Vanaf hier mountainbiken we gekleed in StarWars outfit met beschermstukken, reflectoren en crossmotorhelm door de regen (en bijbehorende watervallen die de weg kruisen) naar beneden. Doorweekt tot op m’n Delta onderbroek kom ik aan op 1500m, dit is leuk! Dat het blijft regenen, we opgegegeten worden door muggen en ons hostel in Santa Maria enkel koud water heeft mag de pret niet drukken, we zijn op weg naar Machu Picchu! 

 De volgende dag vroeg op want vandaag moeten we 23km lopen en 1000m stijgen naar Santa Theresa. Het houdt langzaam op met regenen en zo lopen we uren over prachtige bergpaden tussen mango-, papaya- en cocaplantages met de ‘secret river’ aan onze linker hand. We lopen een stuk van de Inca Trail, waarvan 10km is verwijderd door de Cuechau’s (het Inca volk) om te voorkomen dat de Spanjaarden na hun gewelddadige entree in Zuid-Amerika rond 1535 de Machu Picchu zouden kunnen vinden. Volgens Inca traditie blazen we vervolgens de drie hoogste bergen rond Machu Picchu toe en zo komen we vermoeid maar voldaan aan bij de thermaalbaden van Santa Theresa. In Santa Theresa hebben we opnieuw een fijn hostel en wordt er op straat gevoetbald met Andre, een +/- 6 jarige Peruaan die we evenlater hard snikkend voorbij zien rennen met de voetbal -lek- in zijn armen. Gelukkig vind ik drie straten verderop een electriciteits/kleding/gereedschaps/groenten winkel die voor het extraorbitante bedrag van 20 soles voetballen verkoopt! We kopen hem samen met de Brazilianen Carlos en Breno, Duitsland (Sandra) en Hong-Kong (Alan) gaan mee om te kijken. Via de kruidenierswinkelvrouw, buurman en vader vinden we uiteindelijk Andre die verlegen de bal aanneemt, dolblij ‘gracias’ roept en vervolgens meteen begint te voetballen met de rest van de straat.  

   
Dinsdag, opnieuw vroeg op want we gaan ziplinen! As always vind ik het doodeng en sta ik mezelf te verwensen als ik in m’n tuigje met helm (alsof die me gaat redden als ik 300m naar beneden stort) bovenaan een klif sta, klaar om me aan een kabeltje naar de overkant te laten glijden. En ‘as always’ hang ik nog geen 10m boven het ravijn en vind ik het geweldig. Alleen het laatste stuk waarbij ik als een soort superman aan m’n rug verbonden naar beneden glijd prevel ik de volle 800m ‘Oh boy, Oh boy, Oh boy’. Blij dat ik weer op de grond sta. 

Van Hydro electrico lopen we in zo’n 3 uur naar Agua Caliente over de spoorlijn. De prachtig blauw/gele Perurail trein toetert immers vanzelf als hij eraan komt dus tijd genoeg om in de berm te springen. Agua Caliente is een klein dorp onder de berg waar Machu Pichu op ligt, er is geen autoweg. Enkel een spoorlijn dwars door het dorp waar rustig op wordt gevoetbald door de allerkleinsten. Vroeg naar bed want op woensdag willen we met zonsopgang op Machu Picchu staan en dat is nog 1-1.5u naar boven klauteren. 

Om 4.30AM beginnen we onze tocht door de regen. Ondanks de regen en hitte spurten we 1350m naar boven, staan vooraan bij de main entrance om vervolgens als allerallereerste uit te kijken over het nog helemaal lege en zo indrukwekkende Machu Picchu. Gevolg is wel dat we later op de ochtend bij The Sun Gate op het gras tussen de ruïnes in slaap vallen. Gelukkig zaten de pepernoten in m’n handbagage en dus kunnen we na een heerlijke dag op Machu Picchu, opgeladen door de pepernoten weer afdalen naar Agua Caliente waar we onder het genot van Peruaanse (?) pizza, coca tea en cerveza afscheid nemen van onze leuke groep. We mogen terug in de eerste klas van Perurail! Opnieuw een belevenis want drinks en snacks are included en we worden ‘vermaakt’ met een modeshow en een man in een eng clownspak. Het panoramaraam aan de voorkant (het is een duw trein) maakt alles goed. Ciao Machu Picchu! Terug naar Cusco.   

 

4 April 2015
by admin
0 comments

Maple land

Vier dagen lang luisteren we van 8AM tot 7PM naar presentaties van bijzonder slimme mensen uit de hele wereld over vaccinaties tegen HIV, B-cellen en een enkele over het bij ons zo geliefde onderwerp ‘glycosylering’. De één zo interessant dat ik er bij terugkomst op Sanquin zelf een presentatie over wil geven, de ander dusdanig traag dat de Prof na afloopt roept ‘als het nog 10 minuten langer had geduurd waren we allemaal dood geweest!’ Onze eigen posterpresentaties worden stuk voor stuk goed bezocht. Heel cool om te merken dat slimme mensen vanuit verre landen enthousiast worden van het onderwerp waar ik op probeer te promoveren.

Continue Reading →

26 March 2015
by admin
1 Comment

Howdy, welcome to Calgary

Geluksvogel dat ik ben mag ik dit keer voor mijn werk op congres naar Banff, Canada. Één van de mooiste skigebieden ter wereld en laat skiën nou net één van mijn grootste hobby’s zijn. Samen met wat leuke collega’s vlieg ik een dag te vroeg naar Calgary. Goed tegen de jetlag ten tijde van het congres maar vooral om vast te kunnen sightseeën. Wanneer ik in Calgary uit het vliegtuig stap word ik iedere 50 meter hartelijk begroet door een bejaarde mét cowboyhoed ‘Howdy, welcome to Calgary!’  In strijd tegen vereenzaming worden gepensioneerden massaal ingezet als vrijwilliger. Ze lijken oprecht blij met hun taak. Wellicht een idee om mijn 91-jarige oma eens uit te lenen aan Schiphol.   

Vanaf Calgary AirPort worden we door de Banffairporter bus in 2 uur naar ons hotel in Banff gereden. Ik mag voorin naast driver Peter en luister 2 uur lang naar zijn tips en verhalen terwijl ik als echte touristguide mijn Lonely Planet voorlees aan de rest van de bus. Anders dan in de Alpen waar men ‘s winters skileraar is en ‘s zomers dakdekker, is men hier in de zomer cowboy. Lekker op je paard cattle verzamelen en brandmerken. Ik zie een jonge rondgaloperende Brad Pitt voor me in Legends of the Fall en kan ze geen ongelijk geven.  

Op advies van Peter gaan we de volgende dag op pad naar Lake Louise en Jonhsten canyon. Na bijzonder kort overleg wordt besloten niet met de lokale Brewster bus te gaan maar een enorme 6-persoons pick-up truck te huren. De ram1500, mét gril. Met de Prof (V) achter het stuur en Bon Jovi uit de speakers rijden we door het prachtige landschap van Banff National Park. Omdat het een National Park is mag Banff nooit meer groter worden dan de drie straten waar het nu uit bestaat. Ook mogen er enkel mensen wonen die werken in Banff zelf, verklaart meteen waarom er geen huurappartementen op Airbnb staan. Ondanks dat het prima tweebaanswegen zijn is de maximum snelheid 90km/h (hoogtes gaan wel in feet), files kennen ze niet en er staan hoge hekken langs de weg om te voorkomen dat je een grizzly aan je gril prikt. Gek genoeg houdt iedereen zich keurig aan de snelheid. Haast lijken ze hier niet te kennen. 

Lake Louise blijkt een ontzettend mooi, groot meer te zijn, bevroren, besneeuwd en toegankelijk om met zijn allen overheen te lopen, springen of langlaufen. Voorbij een enorme bevroren waterval waar men aan het ijsklimmen is besluiten we een hike te maken naar Lake Agnes. Helaas, na meer dan een uur lopen we vast. We zakken tot onze knieën weg in de sneeuw en besluiten om te keren.   

Na lunch in een 120 jaar oud kasteel aan het meer rijd ik onze gril naar Johnsten canyon. Een canyon met prachtig bevroren watervallen waar we ons glibberend over de bevroren paden een weg naar boven banen. Ik heb toch al aardig wat plekken gezien op de wereld maar dit zeker nog niet en wat is het mooi! 

Besmeurd met modder (mijn oude bergschoenen bleken niet meer voldoende grip te hebben voor ijspaden. No worries, ze zijn inmiddels vervangen door heuse TheNorthFace bergstappers) en stinkend naar zweet komen we ‘s avonds aan in het 5 sterren Fairmont Springs hotel om ons aan te melden voor het congres. 

Goed slapen in ons veel gezelligere hotel Banff Boutique Inn want morgen moeten we weer in de nerd modus voor het congres ‘HIV vaccins joint with The Golden Anniversary of B cell Discovery’. 

4 November 2014
by myrthe
1 Comment

Boeven vangen

Heerlijk ontspannen zitten we op ons dakterras in Santiago de Cuba als Max, de Duitser die we gister in de bus hebben ontmoet, ons komt vragen of we al onze spullen nog hebben. Hij en zijn kamergenoot Lucas missen namelijk €25,- en een mp3-speler. Enigszins ongerust lopen we naar onze kamer en komen inderdaad tot de ontdekking dat er 100CUC ontbreekt. Lucas en Max spreken vloeiend Spaans en bespreken het met de eigenaar van de casa. Deze reageert gelukkig heel adequaat en gaat iedereen halen die die dag in de casa is geweest (hij, zijn partner, de cleaning lady en de huisoppas). Met zijn allen zitten we vervolgens in de woonkamer. De arme cleaning lady begint bijna te huilen, ze werkt er al 10 jaar en weet van niks. Ook de huisoppas, een jongen met typisch Cubaanse hanenkam zegt van niks te weten. Alsof ik in CSI zit observeer ik zijn lichaamstaal. Zweetpareltjes op zijn voorhoofd terwijl zelfs wij als toeristen het hier niet warm hebben en een rechterhand die maar niet stil wil blijven liggen.
Gelukkig zegt de eigenaar zelf dat we naar de politie moeten gaan. Gewend geraakt aan de Cubaanse wachttijden gooi ik nog snel een fles water en een pak koekjes in m’n tas voor we met zijn vieren op pad gaan. Onderweg meld ik bij het reeds gereserveerde restaurant dat we waarschijnlijk te laat gaan komen, het is inmiddels 6pm.
Aangekomen op het bureau begint het goed, geen rij! Ons verhaal, verteld door Lucas, wordt aangehoord en vervolgens met de hand opgeschreven. Later zal blijken dat we dezelfde procedure van vertellen en handmatig uitschrijven nog drie keer zullen herhalen, steeds aan een andere agent. En zo zijn we 2.5uur verder waarin ook de Cubaanse betrokken worden ondervraagd. We worden gesommeerd in een politiejeep te stappen en met acht man rijden we naar de casa. Nu is het tijd voor een gezellige vrouw om met haar aluminium koffertje en latex handschoenen sporenonderzoek te gaan doen. Wij mogen ondertussen even wat gaan eten, halleluja! Op een prachtig dakterras tussen de hangplanten proppen we snel een heerlijke sopa, pollo, aroz en vegetales naar binnen terwijl Max een dansje doet om ons op te vrolijk en de politie door onze spullen gaat.
Lucas komt ons vertellen dat we nsle naar het hostel moeten voor extra vragen. Aangekomen in het hostel worden we door Captain N. op de bank geparkeerd en moeten we zo lang wachten dat ik zowaar in slaap val. Achtereenvolgens laten we de kamer en betreffende backpack zien, waar het geld in zat. Er wordt een nummertje bij gezet en een foto van gemaakt. Helaas, zelfs de envelop waar het geld in zat laat geen vingerafdrukken zien (ook niet die van ons dus een waardeloze techniek zo concluderen we) en opeens worden wij hard aangepakt en moeten we van alles bewijzen. Gelukkig zijn we niet achterlijk en kunnen we tot een week geleden opsommen waar en wanneer we wat hebben opgenomen of uitgegeven. De bijbehorende bonnetjes vissen we tussen de haren uit de prullenmand. Als Captain N. bewijs wil kan hij het krijgen ook.
Met Max, Lucas, Captain N. bier, en sigaren zitten we vervolgens aan de eettafel van de casa. Hij schrijft, wij kijken zwijgend toe. De eigenaar van het hostel zit te huilen in zijn schommelstoel, schuldgevoel knaagt.
De agent die de Cubanen ondervroeg komt in helblauw t-shirt aan en scooterhelm nog op binnen lopen en overleg in ons bijzijn uitgebreid met Captain N. Lucas vertaalt: De huisoppas met hanenkam blijken de eigenaren pas enkele weken te kennen. Onder druk werd hij nog nerveuzer en is zijn huis onderzocht. Hierbij is veel geld gevonden, wat erg vreemd is voor deze jongen die geen cent te makken heeft, in tegenstelling tot de eigenaar van de casa die al 10 jaar zonder problemen een eigen zaak runt. Hij is opgepakt en wij krijgen misschien ons geld terug.
Minor detail, het hele verhaal moet nog handmatig worden opgeschreven (x4 personas), het is inmiddels 2am en ondanks volledig uitschrijven staan nu toch de gegevens van mijn ouders op het formulier van Louise. Het hele formulier moet worden overgeschreven. Louise en ik willen vooral graag een kopie voor de verzekering maar helaas, een kopieerapparaat hebben ze niet. Ons geld zijn we waarschijnlijk kwijt maar we hebben wel een boef gevangen! Snel slapen want om 7.30am vertrekt onze bus naar Baracoa alweer.