Myrthe Sonneveld

Na een dag hard werken besloten Iris en ik om een uur in de zon te gaan zitten voor we naar de afscheidsbbq van Ellen zouden gaan. Op het plein van Otrabanda aangekomen zien we zoals wel vaker een enorm cruiseschip liggen, de Statendam.

Opweg naar het schip om te gaan vragen of we misschien eens een kijkje mogen nemen op zo’n enorm schip vragen we twee mensen om een toeristische foto van ons te maken (zie foto’s). Deze mensen blijken Nederlanders Siem en Riet te zijn en ze reizen met De Statendam. Vriendelijk als ze zijn zeggen ze dat we wel met hun mee mogen lopen naar het schip om te vragen of we even mogen kijken.

Bij aankomst blijk je maarliefst 2 maal een pasje te moeten laten zien, worden je handen gedesinfecteerd en gaan je spullen door een scanner. Riet vraagt direct aan de kapitein (?) of ze ons hun hut mogen laten zien. ‘Are you relatives?’ is de vraag. ‘She’s my nice’ zegt Riet direct. De kapitein kijkt argwanend maar we krijgen zowaar een gastenpas!

Siem en Riet laten ons het hele schip van 14 deks zien. Enorm groot, alles is enorm! In de liften liggen kleden met welke dag het is vandaag, er is een zoet- en zoutwater zwembad. Op elke verdieping life muziek, klassiek, jazz of anders, 3 restaurants, een ‘teensdeck’, tennisbaan, fitness, sauna, theaterzaal, bioscoop, bibliotheek met boeken in alle talen, computerzaal, bioscoop, creche enz. enz. We keken onze ogen uit!

Samen met Riet en Siem halen we een ijsje bij de meneer die de hele dag ijsjes staat te scheppen voor iedereen die maar wilt. We moeten vooral lang blijven en veel eten zeggen Siem en Riet.  Door menig personeelslid worden we begroet met een echt amerikaans ‘welcome a board’.

We kwamen eigenlijk alleen maar even kijken maar als Riet en Siem weg zijn en we wederom langs het enorme buffet met taarten en koekjes komen besluiten we toch een keer op te scheppen. Na een rondje taart en koekjes ziet de saladebar er opeens enorm aantrekkelijk uit -groente is er nauwelijks op Curacao- en dus eten we nog een boord. Omdat het toetjesbuffet inmiddels is veranderd besluiten we nog een rondje taart, ijs en koekjes te eten om vervolgens toch echt naar de bbq van Ellen te gaan.

Onze mooi, degelijke, betrouwbare Getz uit 2007 heeft ons nu al stress bezorgd.

Na een dagje strand tussen de locals aan het einde van onze straat blijken we een lekke band te hebben. Er stonden een hoop Antilianen te kijken dus ik was een beetje bang dat hij lek was gestoken zodat wij daar alleen zouden zijn en nergens heen zouden kunnen.

Gelukkig hadden we de hele dag naast een groep mensen gezeten uit Brazilië, Colombia, Nederland e.a. die ons al koekjes en bier hadden aangeboden dus daar zijn we om hulp gaan vragen.

We werden een beetje uitgelachen door de man want bang zijn was echt nergens voor nodig. Door de slechte wegen heb je hier wel vaker een lekke band, en binnen 10 minuten had hij onze reserve band eronder.

Nu begrijpen we ook waarom onze all-inclusive autoverzekering EXCLUSIEF banden is, hoe stom!

Eind van de middag gaan we naar Hertz om de band te laten plakken. Donaties voor deze onvoorziene uitgave die Ier en ik beiden niet kunnen dekken zijn welkom op 60 31 19 840 tnv M.E. Sonneveld 🙂

Ier rent nu in haar witte jas rond door het ziekenhuis. Vanmorgen zaten we samen anderhalf uur bij de overdracht. Mensen hebben maar gekke/bijzondere aandoeningen hier.

Nu weer hard aan het werk!

Ik heb een mooie, degelijke, veilige, geairco’de Hyundai Getz uit 2007!

Voor stagaires heeft Hertz een paar auto’s beschikbaar die ze voor dezelfde prijs als brakke, oude, onbetrouwbare reguliere auto’s verhuren en zowaar was er vandaag één beschikbaar, de volgende komt pas weer vrij in juli. Wat en mazzel!

Tevens woon ik sinds gisteravond in een ontzettend mooi huisje met 2 aparte slaapkamers, grote woonkamer en maarliefst 2 porches. In een studentenhuis voor 40 man met kamers van 8m2 betaal je bijna het zelfde! Ik heb het goed voor elkaar.

Daar komt nog bij dat Iris gister met de laatste vlucht uit Nederland heeft weten te ontsnappen aan de wolk uit IJsland, dus ik heb een nieuwe huis- en autogenoot, harstikke gezellig.

Na mijn volgende huis te hebben bekeken waar ik vanaf 1 juni, als Iris weg is, zal gaan wonen (ookal super mooi, bij Hooks Hut en vlak bij het strand & ziekenhuis) ben ik dan eindelijk op het strand en in de zee geweest! Het water is hier precies goed van temperatuur. Iris en ik hebben besloten dat we bikini’s en handdoeken in de auto leggen zodat we elke dag na het werken op weg naar huis even gaan zwemmen.

Lekker en goedkoop de daghap gegeten in Punda (kibbeling met friet en sla, 10 naf) en nu toch weer naar huis. De vrijdagborrel is berucht bij al het expet ziekenhuispersoneel, maar daar zal ik er nog genoeg van mee gaan maken.

Morgen ga ik surfen met Robin, een jongen die ook in mijn hokje zit.

Kortom, nieuw, nieuw, nieuw en alles is leuk!

Dinsdag om 08.00 uur in het ziekenhuis bleek Prof. Duits die dag geen tijd te hebben, woensdag om 08.00 uur terugkomen luidde de boodschap.

Opzoek naar een auto dan maar! Tijdens mijn rondleiding door het ziekenhuis van Lonneke (die hier al een half jaar onderzoek doet) komen we tot mijn grote vreugde autologende Theo tegen. Theo doet in auto’s. Theo verhuurt auto’s, Theo verkoopt auto’s, Theo repareert auto’s, Theo keurt auto’s, Theo verkoopt auto’s door. Theo doet dus in auto’s.

Helaas, de auto van Theo zelf is kapot dus hij heeft vandaag geen tijdelijk huurauto voor me beschikbaar. Wel heeft hij een auto voor 3000 naf te koop. Lonneke vraagt Theo of hij haar auto kan verkopen, want ze gaat bijna weg, dus opeens is daar een suzuki samurai jeep voor 5000 naf te koop!

Geen idee wat hiermee te moeten doen besluit ik toch eerst een tijdelijke auto te huren.

Op naar een simkaart, in de straat naar het ziekenhuis zit een ‘Digicel’ waar de meneer zelfs de simkaart in mijn telefoon stopt en hij zelfs wordt getest op de fax, service all over.

Het laatste punt van mijn to do list, ik dacht immers pas rond 16.00 uur weer vrij te zijn, verloopstekkers, want ze hebben nogal vreemde stopcontacten hier. Ook dat kan in de straat naast het ziekenhuis in een winkel waar ze lampen, shampoo, tv’s en verloopstekers verkopen.

Terug naar puntje één bel ik Harry, een Nederlandse autodealer hier op Curacao, Harry raad me sterk af een auto te kopen voor 4 maanden, maar ook hij heeft geen huurauto voor me.

Op naar de bus dan maar en lekker naar het zwembad bij Ellen. Bij de bushalte in Otrabanda blijk ik de bushalte in Punda te moeten hebben dus verzorg ik mijn weg, onderweg mijn eerste papaya gekocht.

Bij bushalte Punda blijken er niet echt bussen te gaan naar waar ik heen moet. Ondertussen verbrand – ik had immers de hele dag in het ziekenhuis zullen zijn dus ben niet ingesmeerd met mijn factor 50 – en klaar om in huilen uit te barsten besluit ik de reeds doorgespitte Via Via (marktplaats op papier) eens door te kijken. En bij het openslaan kom ik direct op ‘Car rentals’, ik zoek de goedkoopste uit (40 naf/dag) en bel op. De auto is nog te huur! Eigenaar Wilbert komt me wel even halen bij het busstation, hij moet ook zijn zoontje ophalen van school en goedgelovig als ik ben besluit ik in te stappen. Wilbert heeft 20 jaar in Nederland gewoond, waarvan 16 jaar in Amsterdam, een erg vriendelijke man, erg leuk huis en kinderen ook, ik heb mijn eerste Antiliaanse vrienden gemaakt!

Van Wilbert huur ik zijn oberginekleurige Mitsubishi en rijd weer naar Ellen. Hoera, gelukt!

Na een bezoek aan de Albert Heyn (excuus maar deze lag op de route) waar ik rijst, ragout en doperwten koop lig ik om 16.00 uur in de schaduw aan het zwembad.

Woensdag dan eindelijk begonnen bij Prof. Duits. Wat ik precies ga doen is nog steeds niet duidelijk, ik krijg literatuur mee en zit de hele dag ijverig te lezen in mijn hokje met airco!

Ik word vrienden met Els bij wie ik een witte jas en badge regel en durf pas weer naar buiten als het bewolkt (bewolkt? Ja bewolkt!) wordt om mijn tere schouders te redden.

Zojuist mijn eertse papaya geschild, gesneden en getupperwared, de hele koelkast ligt er vol mee, heerlijk!

Na huilend afscheid te hebben genomen van ouders, zus en vriendje vandaag eindelijk vertrokken naar Curacao!

Toen ik 5 jaar geleden voor het eerst naar Curacao ging met Ben vlogen we op Koninginnedag. Ik was de hele nacht wezen dansen en sliep gedurende een groot deel van de vlucht. Toen ik op een gegeven moment wakker werd zag ik mensen om mij heen ijsjes eten, dus ik dacht, dat wil ik ook! Tot mijn grote verdiet waren alle ijsjes op, en ik weet nog dat ik dacht: dat nooit meer!

Daar komt nog bij dat Floor mij zondag wist mede te delen dat vliegen met KLM in Hong Kong bekend staat om zijn lekkere ijs tijdes de vlucht.

Dus toen ik vandaag na een korte nacht in het vliegtuig stapte was mijn enige doel om een ijsje te scoren. Uren wakker gebleven met behulp van artikelen over Th17 cellen, mijn gloednieuwe iPod, vrouwenfilms (géén tranentrekkers) en mijn laatste Parool. Nou, het is gelukt! Op stoel 60A aan het raam, met een lege stoel naast me, heb ik heerlijk zitten genieten van mijn crunchy caramel icecream.

Overigens kreeg ik ook heerlijke pasta, profiterollen, pizza en appeltaart, maar dat ter zijde.

Nu zit ik bij Ellen thuis, in een mooi appartement waar ik een paar dagen mag logeren. Straks naar Willemstad om wat te gaan eten.

Morgen om 08.00 uur melden in het ziekenhuis bij de overdracht, ik ben benieuwd!