Myrthe Sonneveld

Vanmorgen werd ik na een te korte nacht (dinsdagavond = filmavond bij Mambo, op strandbedjes lig je in de openlucht gratis naar een film op een groot scherm te kijken) bruut wakker gemaakt door enorm veel herrie. Wat blijkt? Het regent, en niet zo’n beetje ook. Water golfde van de daken en stroomde als een soort rivier tussen alle huisjes door. Snel (maar alsnog te laat) m’n was binnen gehaald.

Als het hier regent weet iedereen: je komt te laat. Ondanks dat ze hier wel vaker last hebben van regenbuien zijn de wegen en huizen er niet echt op gebouwd. De regen waait door ramen gewoon je huis in, wat fijne poeltjes voor kakkerlakken en muggen geeft.

Op de wegen zijn de plassen door de diepe kuilen in de wegen enorm. Daarnaast wordt het spiegelglad omdat de weg door alle oude, lekkende auto’s bedekt is met een laagje olie. Normaliter geen probleem, maar als het gaat regenen wordt het spekglad.

Van arts-assistent Ruben, die ook in onze buurt woont had Iris een sluipdoor kruipdoor route gekregen, om de enorme files te kunnen omzeilen. Nou, kruipdoor sluipdoor was het zeker! Over een modderpad met bergen vuilnis langs de kant en geen mens te bekennen zijn we vanmorgen door de wildernis naar het Sehos gereden, we waren op tijd!

Zondag 23 mei word ik alweer 23 jaar!

Na zorgvuldige research heb ik een enorme chocoladetaart met discodip besteld om deze heugelijke dag te vieren.

Graag deel ik dit genot met mijn trouwe bloglezers.
Daarom nodig ik jullie bij deze uit om met mij een stukje taart te komen eten bij Cabana Beach, Willemstad, Curacao, Nederlandse Antillen.
Tot zondag!

Er is veel leven op Curacao, zo zien we hier regelmatig een leguaan, salamander, pelikaan, kolibrie of flamingo. Volgens Iris zijn dieren op een eiland altijd kleiner dan op het vastland, gewoon omdat er minder voedsel beschikbaar is.

Dit geldt echter niet voor 2 soorten organismen die we hier gespot hebben, namelijk 1) de Antilliaan en 2) de kakkerlak. Het eerste organisme wordt veelvuldig gevuld door de heren Donalds, Kentucky, King,  Subway en Domino. Meneer Donalds promoot zelfs dat er al meer dan 9.5 biljoen bestellingen zijn gedaan en dat is duidelijk te zien. Ongeacht het tijdstip van de dag, er staat altijd een gigantische rij van auto’s voor de drive through, kennelijk zijn de tien passen van auto naar counter al teveel gevraagd.

Het tweede organisme weet zich ook goed te vullen en daardoor enorm te groeien. De eerste kakkerlakken werden gespot in het Sehos. Zeker wanneer het regent hebben deze beestjes de neiging met z’n allen in de droge gang te komen zitten. Na een week werden de eerste kakkerlakken in ons huis gespot, en wel op weg naar de badkamer door mijn slaapkamer. Drama en hectiek natuurlijk want in India heb ik nogal een kakkerlakkenfobie opgelopen. Daar ben ik zelfs eens ’s avonds laat boos uit een hotel vertrokken omdat ik weigerde te slapen in een bed dat bij aankomst vol kakkerlakken zat.

Anyway, Curacao blijkt de ideale plaats te zijn om over mijn kakkerlakkenfobie heen te komen want hier zijn ze veelvuldig aanwezig. Een enorme bus cockroach killer werd gekocht bij Centrum supermarkt en sindsdien verlaat geen enkele (getoonde) kakkerlak meer levend ons huis. Wanneer de beestjes besproeid worden met deze cockroach killker gaan ze als een gek heen en weer rennen over tandenborstels en handdoeken, maar na enkele uren (soms een hele nacht) spartelen de pootjes steeds minder en kunnen we het beestje verpletten en weggooien.

Het is overigens een fabeltje dat je kakkerlakken niet dood mag trappen omdat ze dan eitjes leggen. Na zorgvuldig kakkerlakkenonderzoek ben ik tot de ontdekking gekomen dat de vrouwtjes kakkerlak haar eitjes onder haar buik draagt. Bij gevaar (cockroach killer) werpt zij dit buideltje af om lekker verder te kunnen rennen (tegen muren op, over het plafond of onder deurposten door) of vliegen (ja ze kunnen vliegen!!). Het is dus noodzaak wanneer zo’n buideltje wordt gespot deze zo snel mogelijk uit je huis de verwijderen want voor je het weet zit je met een hele familie opgescheept. Tot zover de kakkerlak.

Tijdens mijn duiklessen zie ik gelukkig ook wel welkome beestjes! Zo spotte ik gister red snapper, calamari, makreel, Dory, en vele andere mooie vissen! Helaas werd ik tussen de 2 duiken door gestoken door een wesp en moest ik toen uitkijken voor haaien in verband met bloedverlies onderwater.

Mijn praktijkdeel van de Padi heb ik gister afgerond, alleen nog mijn theorie-examen en ik mag zonder instructeur gaan duiken!

Hemelvaart is op Curaçao ook een feestdag en dus zijn we vrij!

Om Hemelvaart goed te beginnen duik ik ’s ochtends de diepte in met duikleraar. Vandaag telt niet mee als echte duik maar ik doe Module 1. Ik moet mijn duikvest af- en weer omdoen aan de oppervlakte en op de bodem, hetzelfde met de loodgordel. Ik leer wat te doen als mijn buddy uitgeput is en hoe ik deze dan moet verplaatsen. Ook moet ik mijn masker onderwater vol laten lopen daarna weer leeg zien te krijgen zonder m’n lenzen te verliezen, dit heb ik altijd de vervelendste oefening gevonden maar gelukkig lukt het in één keer. Meteen het eerste deel van mijn theorietest gemaakt en ik had zowaar een 10. Ik zit er lekker in na die 8 voor neurologie.

’s Middags met Iris naar het strand bij Cas Abou ijverig mijn theorieboek gelezen, want voor je Padi moet je ook een theorie-examen doen van maarliefst 50 vragen. Gelukkig is het op ‘fietsexamen’ niveau, dus dat komt vast goed.

Helaas worden we op de terugweg aangehouden bij een politiecontrole en moet ik mijn rijbewijs laten zien. Na lang wikken en wegen heb ik in het tweede weekend besloten toch maar geen rijbewijs mee te nemen naar het strand, want als deze gestolen wordt kan ik hier geen nieuwe regelen en heb ik een nog groter probleem! Helaas vond Meneer agent dit geen goede reden en heb ik nu een boete van 50 naf L. Ik zeg nog dat je in Nederland binnen 24 uur je rijbewijs mag komen laten zien maar geldt hier kennelijk niet.

Om de frustratie weg te krijgen ’s avonds gaan hardlopen met mijn vaste hardloopgroep van donderdagavond. De langzaamste mensen waren er niet dus ik was helemaal kapot aan het einde van de training, wel erg lekker! De trainer verhuurt ook fietsen en deelde me mede dat hij nieuwe wielrenfietsen heeft besteld, ook één van mijn maat, dus dat we een keer een tocht over het eiland kunnen gaan fietsen, super leuk dus!

Vrijdagochtend weer hard aan het werk. Ik bracht de ochtend door in het ADC (Analytisch Diagnostisch Centrum) om kweekuitslagen van mijn patiënten op te zoeken. In het ADC doen ze alle kweken, serologie en paracytologie van heel Curacao, Bonaire en soms Sint Maarten. Ik word blij verrast wanneer me gevraagd wordt of ik wat wil drinken en ik voor het eerst sinds mijn komt hier een normale en lekkere kop koffie krijg! Er komt zelfs warme chocolademelk uit dit apparaat wat erg lekker is als je uren in de koude airco zit. Ik verheug me nu al op mijn volgende dagje ADC.

In het ADC lees ik ook over de BRMO (Bijzonder Resistent Micro-organisme), welke vorige week in het ziekenhuis is gespot. Alle mensen van de betreffende zaal zijn (beter of niet) maar naar huis gestuurd, want alles is beter dan besmet worden met een BRMO en meer plek is er niet. Dan is het contrast met Nederland toch opeens wel groot.

Gister eerste van de 6 duiklessen gehad, het was super leuk!

Een paar jaar geleden heb ik al eens introductieduiken gemaakt hier op Curacao met Ben en in Mexico met Mama en Cees maar mijn padi heb ik nooit gehaald. Dat moet dus zeker gebeuren als je 4 maanden op Curacao zit!

Ik heb een leuke Nederlandse instructeur die iedereen als invalide beschouwt, maar de één wat minder dan de ander, dus perfect voor mij. Er waren ook drie mannen die hun ” reddingsduik” bevret gaan halen en ik mocht slachtoffer spelen.

Het was weer even wennen onder water, het diepe ademhalen, klaren en je masker afzetten, maar na een tijdje werd het steeds minder eng en steeds meer leuk.

Als slachtoffer speelde ik dat ik onder water kramp in mijn been kreeg, in paniek raakte, niet kon klaren, trok ik die slang uit mijn mond of bij één van de cursisten en zij moesten mij dan redden. Nou ‘t is gelukt hoor, ik leef nog.

‘s Middags met mijn Padi theorieboek op het strand bij Cabana met Robin en wat van zijn huisgenoten. Met wat moeite ben ik ook nog vrienden geworden met grote, stoere mannen van de landmacht. Nadat ik me had voorgesteld was ik meteen afgeschreven omdat mijn accent te ‘kak’ is. Of ik altijd al in Amsterdam heb gewoond, nee, dus of ik mijn accent bij m’n dispuut of jaarclub heb geleerd, nee ookal niet, ik roei. Oh, toen werd ik opeens wel potentieel aardig en wilden ze zowaar een gesprek met me voeren! Waar dat roeien al niet goed voor is. Dus nu weet ik dat deze 5 grote, stoere landmachtmannen NIET van de marine zijn (hugh mistake!!), hier allemaal als eenheid een jaar gestationeerd worden en echt niet de hele dag rondjes rennen maar ook heel veel theorieles krijgen. (Armpje bedankt, door jouw info over Guido kon ik goed meepraten)

‘s Avonds zoals elke zondag naar happy hour bij Wet&Wild waar ze voor mensen die niet rijden als ze gedronken hebben (ik krijg sterk de indruk dat ik de enige ben op heel Curacao) alleen fruitpunch hebben. Normaal gesproken zijn alleen alcoholische dranken voor de helft, wat betekent dat je meer betaalt voor je glas cola dan voor een glas baco, gek verhaal.

Gelukkig is happy hour al van 6.00 tot 7.00 dus kun je prima om 9.00 uur weer thuis zijn om nog even gezellig te eten met buurman Tim en dan alsnog vroeg naar bed.

Als op vijdagmiddag om 16.45 uur zelf in het ziekenhuis de internetverbinding weg valt besluit ik dat ik weekend heb en dat het tijd wordt om mijn 8 voor neurologie te gaan vieren.

Ik was reeds door Robin op de hoogte gesteld van het feit dat Rif Fort uitverkoop heeft en dat betekent tot wel 70% korting bij dure winkels als Tommy Hilfiger, Guess, Diesel e.a. Op naar Rif Fort dus om een nieuwe bikini te scoren, want aan 3 blijk ik hier niet genoeg te hebben.

Helaas, de ene na de andere winkel doe ik aan zonder een bikini te vinden. Wel koop ik een roze linnenbroek omdat ik ook heb geconcludeerd dat de verhouding werk/weekend kleren in mijn kast niet helemaal in balans is met het aantal dagen werk/weekend.

Wanneer ik in de volgende winkel vraag of ze ook bikini’s hebben en het antwoord wederom ‘nee’ is wordt het zoontje van de eigenaresse met mij mee gestuurd waar ik dan wel heen moet. Deze jongen van 10 uit Venezuele die zowel vloeiend Nederlands, Engels als Papiamento spreekt brengt mij tot een paar straten verderop. Helaas, ook hier geen geschikte bikini.

Uiteindelijk toch een bikini gescoord, en wel in een winkeltje in Punda waar de locals ook komen, afgeprijst van 80 naar 25 naf, goeie deal.

Na de catch of the day – lekkerbekje, die zwemt hier toch niet? catch of yesterday dan misschien? – naar het afscheidsfeestje van arts-assistent Maarten en zijn vriendin in een super mooi groot huis aan het water met DJ en hapjes en drankjes en het halve Sehos.

Iris en Jaap willen slapen maar ik moet natuurlijk mijn 8 voor neurologie nog vieren dus op naar Bermuda. Een soort discotheek, deels buiten, deels binnen, waar ook (handtastelijke) locals komen. Super leuk gedanst met wederom het halve Sehos, maar dan de co’s.

Vanmorgen om 9.00 uur werd het park hier gestofzuigd, dus echt uitslapen was er helaas niet bij, dan maar het huis boenen.

Op naar surfles, de tweede alweer! Windsurfen is echt super leuk en helemaal niet zo moeilijk als dat het lijkt. Elke les een kleinere plank of groter zeil. Samen met Aukje en Marlieke scheur ik op m’n plank over Spaans Water, goed voor romp- en armspieren overigens, tot de 2 uur lestijd weer voorbij zijn.

Een Curacaose pannenkoek voor 2.5 naf eten aan het water en dan naar het strand bij Zanzibar om verder te slapen. Ook hier hebben ze happy hour, van 5 tot 6 staat iedereen opgedirkt aan de bar om (alleen) de alcoholische drankjes voor de helft van de prijs te drinken.

Morgen mijn eerste duikles voor mijn padi, ik heb er zin in!

Ik heb een 8 voor mijn neurologie tentamen!

Na 4 keer een 4 te hebben gehaald heb ik nu opeens een 8, haha!

Dit betekent dat ik mijn studie geneeskunde nominaal afrond, jeeeeeeh!!!

Vanavond tijd voor een Amstel bright!

Koninginnedag is hier net als in Nederland, maar dan een beetje warmer.

Er is overal (rommel)markt, muziek, veel tentjes waar je eten kan halen en vooral héél véél oranje!

Iris schafte er zelfs een oranje auto voor aan.

Als ik samen met Ier om 7.50 uur in onze mooie auto met parkeerkaart het parkeerterrein – exclusief voor artsen – van het Sehos (Sint Elisabeth Hospitaal) op rijd heb ik er al een rondje buikspieroefeningen en ontbijtje in de zon opzitten.

Iris gaat naar de overdracht van de radiologie terwijl ik in mijn hokje de airco aanzet en m’n laptop opstart. Om 8.15 uur sluit aan bij de Interne overdracht en luister of er tussen alle opnamens van afgelopen nacht nog iemand met koorts zit.

Soms heb ik geluk en is er naast alle sikkelcelcrises, ontregelde diabetici en hartpatienten ook iemand met koorts opgenomen via de eerste hulp. In dat geval ga ik langs bij de patiënt om mijn onderzoek uit te leggen en te vragen of hij/zij wil participeren in het onderzoek. Gelukkig zijn de mensen hier nogal makkelijk en willen ze tot op heden allemaal meedoen.

Ik neem medische gegevens als labwaarden over uit de status en neem pols, bloeddruk en temperatuur op bij de patiënt. Vervolgens tap ik maarliefst 6 buizen bloed af. Dit is elke keer weer spannend omdat dit in tegenstelling tot in Nederland gebeurt op een volle zaal waar 6 tot 20(!) patiënten liggen, met of zonder bezoekende familië die je allemaal verwachtingsvol aankijken. Er zijn geen gordijntjes aanwezig, nog een stoel om er even goed voor te gaan zitten. In mijn witte doktersjas – waarschijnlijk een donatie uit Nederland want ze zijn ontzettend warm – met handschoenen als extra beetje bescherming tegen HIV en zonder airco (wat dat is alleen in de artsenkamers aanwezig) ben ik al aan het zweten nog voor ik uberhaupt bij de patiënt in de buurt ben. Gelukkig heb ik tot op heden iedereen heel goed kunnen prikken en had ik binnen no time mijn buizen vol met bloed.

Vervolgens ga ik met deze buizen naar het lab waar ik het op 4000 toeren 15 minuten op 4 graden afdraai. Vervolgens ga ik met een pipet aan de slag om alles in epjes (kleinere buisjes) te stoppen. De epjes stop ik vervolgens in mijn eigen doosjes en plaats ik in een vriezer van maarliefst -70 graden.

Afgelopen week heb ik ELISA en flow cytometrie geleerd, zodra ik dit onder de knie heb haal ik een deel van het bloed weer uit te vriezer om met behulp van de ELISA naar de cytokines (IL-17 enzo) te kijken en met behulp van flow cytometrie naar Th17 en Treg cellen.

Ik ga dan opzoek naar een imbalans tussen de Treg en Th17 cel die hopelijk verschilt tussen verschillende oorzaken van koorts (viraal, bacterieel, anders (sikkelcel, kanker, RA)), zodat snel bekend kan worden wat de oorzaak is.

Als er geen patiënt met koorts is verdiep ik me in artikelen over Th17, Treg, flow cytometrie, etc. Van mijn begeleider krijg ik elke 2 dagen een opdracht, zo moet ik nu bijvoorbeeld in de literatuur gaan zoeken naar normaalwaarden voor de cytokines en Th17 en Treg zodat ik straks wat kan met mijn uitkomsten.

Daarnaast ben ik reeds begonnen met het schrijven van mijn introducie. Omdat ik met Iris mee moet rijden maak ik lange dagen in het ziekenhuis van 8.00 tot 17.30 uur, ik probeer nu dus vast hard te werken zodat ik straks als bezoek krijg wat meer vrij kan nemen.

Ook moet ik vrienden maken met het personeel op de eerste hulp zodat ze eraan denken mij te bellen als er overdag iemand met koorts wordt opgenomen. Vrienden maken blijkt het sleutelwoord in het ziekenhuis, niks gaat hier vanzelf, je moet overal achteraan zitten.

Gelukkig is het ook heel gezellig; zowel artsen, arts-assistenten als co-assistenten, iedereen is dikke vrienden, erg behulpzaam en altijd in voor een praatje.

In tegenstelling tot wat iedereen in Nederland lijkt te denken wordt er in het Sehos ontzettend hard gewerkt, aan heteinde van de dag ga ik dan ook met een moe maar voldaan gevoel opweg naar ‘Centrum’, de grote supermarkt opweg naar huis.

Tenzij het maandag is, dan eten we salada voor de helft van de prijs bij de Heeren. Of dinsdag, dan eten we pasta voor de helft van de prijs bij de Heeren om daarna naar mambo beach te gaan waar je gratis een film kan kijken op strandbedjes met de ruisende zee op de achtergrond. Of donderdag, want dan bbq’n we met de buren.

Voor de insiders: ik heb mijn tentamen Longen gehaald!