Myrthe Sonneveld

Het meeste wat ik mis als ik op vakantie ben, is een boterham met kaas. Wanneer mama mij op komt halen van Schiphol als ik op vakantie ben geweest krijgt ze dan ook altijd de opdracht om een boterham met kaas mee te nemen. Zo kan ik zo snel mogelijk mijn honger naar een lekkere Hollandse boterham met kaas stillen.

Hier op Curaçao is dit echter niet het geval. Op Curaçao geen gebrek aan boterhammem met kaas. Bij de Antilliaanse supermarkten Centrum of Vreugdenhil verkopen ze hele normale broden met zonnebloempitten of maanzaad. Bij de Albert Heijn kun je zelfs je Pain de Boulogne krijgen. Wanneer ik in het ziekenhuis lunch, eet ik dus meestal gewoon een boterham met kaas (of vruchtenhagel, hagelslag of pindakaas, het is hier allemaal) achter m’n computertje tussen alle patiëntendrukte door. Soms echter, is er meer tijd en ga ik met wat co’s of arts-assistenten naar ‘Pieters’. Pieters is het restaurantje tegenover het ziekenhuis waar lekkere koffie en goede lunch is te krijgen. Lunchen doe je hier met een pastechi, samosa of Johny cake. Een pastechi is een gefrituurde, ovaalvormige bal deeg, gevuld met kaas, kip, tonijn, forel of gehakt. Een samosa is gefrituurd bladerdeeg gevuld met ham en kaas, een soort gefrituurde tosti dus. Jonhy cake is hetzelfde als een pastechi maar dan met een wat uit de hand gelopen deeg/vulling verhouding. Erg lekker allemaal en het verklaart ook voor een groot deel de omvang van de lokale bevolking.

Als je echt tijd over hebt ga je naar de ‘vreetschuur’. Deze ligt achter de ronde markt in Punda. Hier zijn een stuk of zes kraampjes waar enorme borden met voedsel kunnen worden gekocht voor maar 10 gulden. Denk hierbij aan biefstuk, Stoba, gefrituurde vis of koeientong geserveerd met rijst met bonen en sla.

Met het bezoek van Sebastiaan – waardoor mijn blog zo ernstig verwaarloosd is – kan ik nu een restaurantgids van Curacao schrijven wat betreft het avondeten. To be continued…

Vier maanden stil zitten is niks voor mij. Dus na mijn aankomst op Curacao ga ik meteen opzoek naar mogelijkheden tot beweging. Die blijken er gelukkig genoeg te zijn.  Natuurlijk zijn er het duiken, zwemmen en surfen maar daar raak ik niet echt van buiten adem dus zoek ik verder. Op Google typ ik in ‘hardlopen Curacao’ en het is meteen raak. Ik vind een hardloopgroep van het SDK (Sentro Deportivo Korsou) en bel om te vragen waar ze rennen. Ik krijg een meneer aan de telefoon dat ik donderdag maar naar het SDK moet komen en dat ik dan kan kijken in welke groep (langzaam, sneller, snelst) ik mee kan rennen.

Ik stap op donderdagavond in  m’n autootje en beloof Iris dat ik met gesloten autodeuren eerst zal kijken en als het er onbetrouwbaar uitziet kom ik meteen weer terug naar huis. Aangekomen bij het SDK blijkt het een enorm complex te zijn moet een voetbalstadiom, wedstrijdzwembad en veel hardlopers, reuze veilig dus. Sinds die donderdag ren ik iedere week met m’n matties van het SDK, van de 1e t/m 16e van de maand aan de Zuid kant van het eiland rond de waterfabriek en van de 17e t/m 31e van de maand bij het SDK te Brievengat (Noord kant) zo’n 7 km. De trainer Wim verzint een training, veel intervallen en sprinten, erg leuk!

Er blijken veel hardloopwedstrijden georganiseerd te worden en iedereen traint voor de volgende wedstrijd, deSchottengatloop op 20 juni. Als je meedoet aan een hardloopwedstrijd krijg je een shirt, en wat is nou cooler dan een t-shirt van een hardloopwedstrijd die je hebt gelopen op Curacao? Dus vraag ik op m’n allerliefst aan Sebas of ik mee mag doen met de Schottengatloop als hij hier net 3 dagen is, en het mag!

Dus vanmorgen ben ik om 5.30 uur opgestaan om om 6.45 uur de Schottengatloop te starten. Ik ben nogal een blessurenerd als het op rennen aankomt dus ik heb met m’n knieband lekker rustig aan gelopen en heb 54:01 minuten over 10 km gedaan, goed voor een 11e plek van de 191 deelnemers. best prima voor de eerste keer in de hitte van Curacao, vind ik zelf.

Er zijn geen blogwaardige dingen meer gebeurd op Curacao, vandaar de stilte op mijn blog. Om mijn trouwe lezers toch op de hoogte te houden van mijn belevenissen, hier een kort overzicht.

Mama is op 13 juni weer vertrokken naar Nederland. Toen ik haar uit stond te zwaaien bij de douane stond er een jongen naast me die ook iemand stond uit te zwaaien. Op een gegeven moment roept hij ‘tot over 9 weken!’ Dus ik zeg: dat is toevallig, ik ben hier ook nog 9 weken! We concluderen dat afscheid nemen nooit leuk is hier en dat we elkaar later bij het wekelijkse happy hour bij Wet&Wild wel weer zullen zien. En inderdaad komen we elkaar weer tegen. Vlak voor hij op me af komt lopen fluistert een meisje uit het ziekenhuis in m’n oor dat hij het hele eiland al gehad heeft. Nou moet ik zeggen dat het geen onaantrekkelijke jongeman is dus ik geloof haar wel. Als ik met hem sta te praten wil hij me opeens een bepaalde dans leren. ‘Nou’, zeg ik, ‘als het maar geen paringsdans is vind ik het goed’, ik zie de bui al hangen. Het is inderdaad best leuk om die dans te leren maar het paringsdansgehalte is toch aardig hoog dus laat ik me redden door Anne-rose, mijn voormalige buurmeisje, en binnen no-time is meneer nergens meer te bekken, gek verhaal.

Op maandag 14 juni krijg ik een cursus flow cytometrie van een meneer uit België, uiterst interessant, ik begrijp nueindelijk hoe het apparaat waar ik al weken naar staar überhaupt werkt, nu nog wachten op de benodigdheden voor het meten van Th17 cellen en patiënten met koorts en dan kan ik eindelijk beginnen. Voor deze cursus echter, wordt er natuurlijk voetbal gekeken! In mijn Bavariajurkje die mama voor me heeft meegenomen kom ik om 7.30 uur in het ziekenhuis. Prof. Duits is voetballiefhebber en een soort bioscoopzaal waar normaal congressen worden gehouden is beschikbaar gemaakt om voetbal te kijken met alle artsen, arts-assistenten en co-assistenten, super leuk!

Op dinsdag komen zowaar, na 9.5 week, mijn benodigdheden voor de Th17 celmeting binnen, jippie! Ik scoor 2 patiënten met koorts en woensdag ben ik de hele dag in het lab bezig met de al bestaande Treg meting en de nieuwe Th17 meting. Eindelijk resultaat, ik kan mijn geluk niet op!

Vandaag ga ik met de meneer uit België mijn Th17 celresultaten bekijken, ik hoop dat hij concludeert dat er ook echt iets nuttigs uitkomt, want dan kan ik zo verder. Indien dat niet het geval is moeten de cellen ook nog gestimuleerd worden en daar zijn weer extra materialen voor nodig die waarschijnlijk niet meer zullen gaan arriveren als ik hier nog ben, dus ik hoop op het beste!

Het is een goede week want vanmiddag komt Sebas aan! Na 9.5 week begin ik hem nu toch wel een beetje te missen dus dat komt goed uit. Het lijkt er zowaar op dat we de grote Curacao-test gaan overleven!

Na de enorme groei van de PVV bij de gemeenteraadsverkiezingen vlak voor mijn vertrek naar Curaçao heb ik meteen besloten dat mijn stem voor de landelijke verkiezingen niet verloren mag gaan. Geert Wilders aan de macht word ik in ieder geval niet gelukkig van.

Helaas kom ik in Nederland al tot de ontdekking dat je pas iemand kan machten om voor jou te stemmen, zo’n 3 weken voor de verkiezingen, dat gaat hem dus niet worden. Toch wil ik mijn stem niet verloren laten gaan, dus zoek ik verder. Ik zoek contact met de gemeente Amsterdam en met mensen van de landelijke verkiezingen en uiteindelijk krijg ik hier op Curaçao een reactie. Ik kan een formulier downloaden, invullen en naar de gemeente Amsterdam sturen met de vraag of het stemformulier naar mij toegestuurd kan worden. Deze aanvraag moet dan worden goed gekeurd door de burgemeester van Amsterdam en daarna wordt dit verzoek door gestuurd naar Den Haag waar ze het verder moeten regelen. Vol goede moed schrijf ik mijn aanvraag en stuur ik deze in april al naar Nederland.

Van Fieke krijg ik uit Nederland het bericht dat er bij mijn huis aan de Sparrenweg een brief is gekomen waarin staat dat het stemformulier daar bezorgd zal worden. Maar dat is niet de bedoeling! Ik mail weer met dames in Amsterdam en Den Haag en krijg het bericht dat mijn stemformulier naar het door mij opgegeven adres in het buitenland zal worden gestuurd.

Bij aankomst in mijn nieuwe huis te Piscadera blijk ik post te hebben, uit Den Haag! Een pakketje met een enorm stemformulier met envelop, een formulier waarop ik moet tekenen dat ik persoonlijk mijn stem heb uitgebracht en een geadresseerde oranje (hoe toepasselijk) envelop om het allemaal in te stoppen. In landen waar Nederland een ambassade heeft, kun je het stemformulier inleveren op de dag van de verkiezingen vóór 15.00 uur lokale tijd.

Omdat ik op de grote dag natuurlijk de hele dag in het ziekenhuis zit besluit ik maandag op weg naar de wekelijkse sla bij ‘De Heeren’ mijn stembiljet in te leveren bij de ambassade op de Scharlooweg. Als ik in mijn autootje stap bedenk ik me dat ik natuurlijk met een rood potlood moet stemmen. Maar hoe the **** kom ik nou weer aan een rood potlood om 17.45 uur op het katholieke Curaçao waar alles om 18.00 uur dichtgaat? Op goed geluk vraag ik aan de portiers van het park waar ik woon of ze toevallig een rood potlood hebben. Nee, geen potlood, wel een rode stift! Op het formulier staat alleen dat ‘het vakje voor de naam rood gekleurd moet worden’ dus besluit ik dat een rode stift dan maar moet voldoen. Midden op de weg voor het hek van het park vouw ik mijn stembiljet open tegen de achterklep van m’n Getz en kleur een vakje rood. Ik vouw alle papieren in de enveloppen en rijd naar de Scharlooweg. Natuurlijk is de ambassade al dicht maar er is een ‘Amerikaanse’ brievenbus. Zo één waarvan je zelf het klepje open en dicht kan doen. Het ergste wat er kan gebeuren is dat mijn stem niet geteld wordt en of dat zo is zal ik nooit te weten komen, dus stop ik mijn oranje envelop voor het vaderland in de brievenbus.

Stemmen op Curaçao, alweer een bijzondere ervaring.

Zaterdag maken we een rondje over het eiland. We rijden naar het in het Franse deel gelegen Marigot. In het Franse deel komen er opeens euro’s uit de pinautomaat in plaats van de dollars in het Nederlandse deel 100 meter verderop, er rijden auto’s met Franse nummerborden, iedereen praat Frans en ze hebben echte Franse croissantjes!

Gelukkig praat mama vloeiend Frans en begrijpen ze mijn ‘je voudrais un pain au chocolate’ ook. Er is markt en samen dingen we af tot we nog maar de helft van de vraagprijs betalen voor leuke jurkjes, het begint een echte sport te worden!

De stranden op Sint Maarten zijn prachtig! Het zand is fijner en witter dan op Curacao en er zijn er veel meer dus er is plek genoeg voor iedereen. Omdat het rondje St. Martin maar een uur duurt, is er tijd zat om een paar uur op het strand liggen.

Op Sint Maarten hebben ze een bijzondere sport ontdekt, ik noem het ‘air blowing’ en het gaat alsvolgt: Het vliegveld ligt 100 meter van de ze af. Wanneer een vliegveld na het taxiën klaar staat om te gaan vertrekken, blaast er opeens een enorme hoeveelheid lucht achter uit vliegtuig. Mensen gaan achter het vliegtuig op het strand staan, wachten tot het vliegtuig gaat opstijgen en laten zich dan door deze enorme luchtstroom de zee in blazen, een erg grappig gezicht.

St. Martin, manneneiland. De naam zegt het al. Naast ‘air blowing’ kun je op St. Martin natuurlijk ook heel goed vliegtuig spotten maar je kunt er ook enorm goed zeilen of met je enorme motorjacht rondvaren, naar één van de vele casino’s of lekker toeren met de Harley club. Ondanks dat je het hele eiland hebt gezien in 1 uur tijd, komen we toch echt een enorme stoet van Harley’s tegen op zaterdagmiddag.

Zondag toch maar weer naar Marigot om weer te genieten van de heerlijke Franse croissantjes en taartjes voor we het presteren om in 1 uur tijd op St. Maarten, ondanks onze onderlaag en factor 28, toch nog te verbranden en dan terug naar huis: Curaçao.

Zoals je wanneer je in Amsterdam woont een stedentrip maakt naar Antwerpen, Maastricht of Vlieland, ga je wanneer je op Curaçao woont naar een ander Caribisch eiland. En dus gaan mama en ik op vrijdag naar Hato voor een weekendje Sint Maarten.

Ik weet niks van Sint Maarten, behalve dat mijn lerares Frans van de middelbare school er heeft gewoond en ooit een paar uur in de badkuip doorbracht omdat er een orkaan was. Mama weet dat je in een uur een rondje over het hele eiland kan rijden. Nou, dat moet genoeg zijn.

Na 1 uur en 20 minuten vliegen met Insel Air komen we aan op het gloednieuwe vliegveld van Sint Maarten. We splitsen ons op en spelen alle autoverhuurbedrijven tegen elkaar uit tot we net zoveel voor de auto betalen als voor de verzekering, een goede deal dus. Ook op Sint Maarten is de Hyundai Getz in trek, we krijgen dezelfde witte Getz mee als waar ik op Curaçao in rondrijd.

Als we naar ons hotel ‘Flamingo Beach Resort’ rijden zien we al snel dat Sint Maarten een stuk groener en welvarender is dan Curaçao. De wegen zijn goed onderhouden, er zijn zelfs trottoirs! Er rijden een stuk minder barrels van auto’s rond die elk moment uit elkaar kunnen vallen en ondanks het grote aantal fast food ketens dat we ook hier passeren is de bevolking een stuk minder dik.

De Nederlandse kant van Sint Maarten blijkt erg aantrekkelijk te zijn voor Amerikanen. In tegenstelling tot Curaçao staan hier enorme wolkenkrabbers waar al deze Amerikaanse toeristen in worden gestopt. Ons hotel is zelfs zo Amerikaans dat we een kamer hebben met een complete keuken (reusachtige oven, gasfornuis, magnetron, broodrooster, blender, afwasmachine), een complete zitkamer en maarliefst 2 grote tv’s.

Philipsburg is de grote stad aan de Nederlanse kant van het eiland. Het ligt pal aan de zee dus tussen het winkelen door kun je prima een duik nemen. Op de terugweg naar ons hotel staan we in de file. Dat is het nadeel van maar één weg rond het hele eiland, zodra er iets gebeurd kun je geen kant op. Gelukkig zijn we op Curaçao lekker tranquilo geworden.

M’n nieuwe stulpje!

Dinsdag eindelijk met de flow cytometrie gewerkt! Ik ben nu zo’n beetje in week 8 van mijn stage, maar het apparaat waar ik hiermee geacht wordt te werken heb ik dinsdag pas voor het eerst kunnen gebruiken, althans, met de Tregs en nog niet met Th17.

Zoals hier wel meer dingen niet zo vlot gaan heeft ook mijn onderzoek ernstig gemerkt dat dingen hier wat trager gaan dan in Holland. Zo was de stekker van het betreffende apparaat een keer kapot, een nieuwe moest worden ingevlogen uit België. Ook werd het apparaat opnieuw ingesteld zodat het weer goed werkt, duurde ook een week. Daarnaast moeten ook speciale kits waarmee ik mijn Th17 cellen wil gaan aantonen arriveren en dat is tot op heden nog steeds niet gebeurd.

Dinsdag is Iris vertrokken terug naar Nederland. Ze liet de auto met een lege tank achter dus ga ik vanuit het Sehos in de spits naar de benzinepomp. Er staan enorme rijen en tranquilo als ik hier ben geworden sluit ik rustig achteraan. Hier op Curacao parkeer je eerst je auto naast de pomp, vervolgens ga je betalen (bijv. 50 naf pomp 6) en vervolgens tank je de auto vol. Dus als de mevrouw voor mij bezig is met tanken besluit ik vast naar de kassa te lopen om meteen te kunnen betalen als zij klaar is. In de rij bij de kassa wordt er gevraagd welke auto van mij is. Wanneer ik zeg dat die kleine witte bij pomp 6 van mij is zijn mensen verbaasd en enthousiast, ze vinden het oprecht zó slim van me dat ik alvast naar de kassa ben gelopen en niet in m’n auto zit te wachten tot ik hem naast de pomp kan zetten. Efficiëntie kennen ze hier niet.

Vrijdagavond is het vaste prik om te gaan dansen bij Bermuda. De controle is verscherpt na een steekpartij mijn eerste weekend hier waar een hoop mensen zwaar gewond in het ziekenhuis belandde. Bij binnenkomst betaal je 5 naf entree, wordt je tas gecontroleerd en worden de mannen gefouilleerd. Als ik vrijdagavond met Iris sta te dansen staat er echter opeens een man naast ons met een enorme boa (denk aan slang, niet aan carnaval) om z’n nek! Gek verhaal dat die door de bewaking over het hoofd is gezien.

Al weken was ik bezig met mijn verjaardagstaart. Elke week ging ik langs bij de Italiaan waar ik mijnchocoladetaart had besteld. Het personeel kent me ondertussen en vraagt bij elk bezoek ‘hoeveel nachtjes nog?’ Toch is er op de grote dag geen taart, ze zijn het vergeten. Één personeelslid is enorm lief en vindt het verschrikkelijk voor me, ze belt met de baas en er wordt afgesproken dat ik zaterdag dan toch alsnog mijn taart krijg. Zaterdag dus, al is het wat verlaat, dan toch nog een enorme chocolade taart gegeten met mama, Cees, Iris, Marlieke en Aukje. Hij was geweldig lekker, ik ga straks met een overgebleven stukje lunchen.

Zaterdagavond bbq’n op het strand van Daaibooi, wat een heerlijk vakantie gevoel! Het is bloedheet omdat er geen wind is door een orkaan ergens verderop. Ik ga nachtzwemmen om even af te koelen en zie allemaal lichtjes in het water! Onze Duitse buren (3 biologen) hebben reeds verteld dat rond volle maan bepaalde vissen gaan paren en dat ze tijdens de daad licht geven, super leuk! Diep onder de indruk speur ik verder naar meer lichtjes en opeens zie ik 6 toch wel grote lichtjes: 6 paar blote billen van wat mannen die verderop aan het bbq’n zijn. Omdat iedereen hier zo bruin is zie je ze niet in het donker, behalve de delen die overdag bedekt zijn, die geven juist licht ’s nachts.

Zondag eindelijk mijn Padi gehaald! Eerst mijn mooiste duik hier tot nu toe gemaakt. Er zwemmen honderden vissen met ons mee, ze zwemmen gewoon tegen je aan, zijn nergens bang voor. Ik zie weer enorme snappers, een koffervis (denk aan vierkant), een france angel (driehoekig, zwart/geel gestreept) en een enorme roze octopus! Daarna mijn theorie-examen, 98% goed, 1 fout, ik ben het echter nog steeds niet eens met het schijnbaar juiste antwoord. Nu alleen nog even op de foto en dan heb ik mijn Padi pasje! We zijn hier echter op Curacao dus een uur later is er nog steeds geen Padi. We zijn maar weg gegaan, dus nu heb ik wel mijn Padi, maar eigenlijk toch nog niet.

Maandagochtend, het heeft zowaar 20 minuten geregend dus er liggen enorme plassen op de weg. Iris en ik zijn er ondertussen goed op ingespeeld dus we doen op tijd onze raampjes dicht als er een plas aankomt. Vandaag echter, zijn we in een druk gesprek over James Bond en rijden we vol enthousiasme met open raampjes door een enorme plas. Water spat aan alle kanten naar binnen en Iris slaat van schrik haar armen voor haar gezicht. Voor de duidelijkheid: Iris rijdt. Gelukkig compenseer ik met een fight reactie de fright reactie van Iris en is er niks gebeurd.

Afgelopen weekend geen surf-, noch duikles, ik kreeg bezoek en was jarig.

Vrijdagmiddag mama en Cees opgehaald van Hato (Airport Curacao), super leuk om weer eens echt bekende gezichten te zien. Het is hier allemaal heel leuk en gezellig, maar het blijft toch wel oppervlakkig, dus soms voel ik me wel wat alleen. Nu kan ik dus weer naar hartenlust m’n verhalen vertellen aan vertrouwde mensen.

Zaterdag geen tijd voor surfles, want er moeten pannenkoeken gebakken worden! Omdat ik altijd nogal jarig ben op m’n verjaardag vind ik dat ik mijn verjaardag niet zomaar voorbij kan laten gaan. Ik nodig wat mensen uit met wie ik toch zeker meer dan tien woorden heb gewisseld, erg gezellig! Na een dagje strand bij Blue Bay stort ik me vol enthousiasme op een berg pannenkoekenmix, eieren, melk, stroop en poedersuiker (de Albert Heyn heeft hier alles). Leuk idee, zo’n Hollandse verjaardag, maar ik begrijp nu wel waarom men hier geen pannenkoeken eet, het is gewoonweg veel te warm om uren boven het fornuis te hangen. Twee uur later heb ik dan toch mooi 35 pannenkoeken gebakken en kan mijn pannenkoekenfeestje beginnen.

Mama en Cees hebben slingers meegenomen en ik krijg zowaar allemaal leuke cadeautjes! Hier op Curacao is het gewoonte dat je naar een verjaardag gewoon je eigen drank meeneemt in plaats van een cadeautje omdat hier toch niet zoveel dingen te koop zijn, je alles weer terug moet nemen in je koffer en iedereen dan zelf kan verzinnen hoe dronken ze gaan worden.

Ondanks dat we moe zijn van de hele week hard werken, vrijdag dansen bij Bermuda en al het pannenkoeken eten gaan we toch dansen bij Mambo, Johan Gielen draait. Bij Mambo introduceer ik de 2/3 regel. De 2/3 regel is alsvolgt: een borst moet minstens voor 2/3 bedekt zijn, anders is het onsmakelijk. Op Curacao zijn vrouwen aantrekkelijk als ze grote borsten en grote billen hebben. Vandaar ook dat je hier in de winkels onderbroeken met vulling kan kopen, een soort push-up bh voor je billen. Deze grote borsten moeten dan kennelijk ook gezien worden, want het is hier de normaalste zaak van de wereld als 2/3 van de borst buitenboord hangt. Nu klopt het helemaal dat er alsnog een enorm deel wél bedekt is in het geval van menig Antilliaanse vrouw maar toch heb ik besloten dat dit niet prettig is voor de medemens. Daarom mijn advies: hanteer de 2/3 regel.

Bij toeval word ik in de nacht van de geboorte van de 2/3 regel, op 23 mei, 23 jaar.

Wanneer Cees op zondagmiddag mijn chocoladeverjaardagstaart met discodip waar ik al weken mee bezig ben gaat halen blijkt dat de bakker hem vergeten is. Typisch Curacao. Dit is de eerste verjaardag in mijn leven zonder taart, ik hoop dat er geen zullen volgen. Gelukkig weet Cees wel super lekkere cup cakes met spikkels voor de helft van de prijs mee te krijgen, dus eet ik bij gebrek aan taart maar 3 cup cakes, ook lekker!

Van Sebas krijg ik via mama en Cees een bon om samen te gaan duiken als hij hier is, van Iris een onderwatercamera en van Marlieke en Aukje een leitje waarmee je tijdens het duiken onderwater toch kan communiceren, ik ben er helemaal klaar voor!

’s Avonds eet ik zowaar asperges. Ik eet al jaren asperges op mijn verjaardag en gelukkig heeft mijn bezoek asperges uit Nederland weten vacuüm te zuigen en zijn ze nog lekker ook!

Ik word de hele dag plat gebeld/maild/smst/facebookt/hyved door allemaal lieve mensen die ondanks mijn afwezigheid toch aan mijn verjaardag denken, heel erg bedankt, ik voelde me enorm jarig!