Myrthe Sonneveld

Een week voor mijn vertrek naar Nederland gaan we met zijn achten naar Klein Curaçao. Zo’n beetje alle vrouwelijke co-assistenten, en ik. We gaan niet zoals alle toeristen massaal op één van de grote schepen waar je omringd wordt door mensen die zeeziek worden. Nee, als zijnde de elite (en omdat het gewoon veel goedkoper is) gaan wij met een privé boot naar dit kleine onbewoonde eiland op 6 km van Curaçao.

Continue Reading →

Op vrijdag lever ik mijn paper in bij mijn begeleider. Wat een opluchting, het begint er zowaar op te lijken dat ik het allemaal af ga krijgen hier! Volgende week krijg ik hem natuurlijk met veel commentaar terug, moet ik er nog een presentatie over geven bij de Interne en moet ik lesgeven aan de Intensive Care verpleegkundigen in opleiding maar voor nu is het even klaar.

Bij de vrijdagmiddagborrel W&W zit de sfeer er meteen goed in. De afdeling chirurgie is zojuist wezen jetskiën watuiteraard gepaard gaat met veel Bright. Onder het genot van een Pina Colada en de gratis bbq snacks staan we te dansen op het strand. Als er op een gegeven moment een tropisch regenbuitje voorbij komt wordt het tot grote verbazing van de locals een regendans. We lijken wel een groep toeristen die hier een weekje uit zijn dak gaan.

Continue Reading →

Na een korte nacht word ik door Coen en Anne opgehaald bij mijn huis. Anne is zo lief om ons naar Hato te willen brengen, dat scheelt weer twee dagen parkeergeld. Na het inchecken drinken we met z’n drieën een lekkere kop koffie en komen we net op tijd tot de ontdekking dat de tijd waarvan we dachten dat we door de douane moeten de boarding tijd is, opschieten dus.

Eenmaal door de douane worden we er aan herinnerd dat je op Curacao nooit te laat kunt komen. We wachten bijna een uur op het vliegveld en nog eens een uur in het vliegtuig op transfers uit Venezuela. Eenmaal aangekomen op Flamingo Airport Bonaire zijn we binnen no time bij onze bed and breakfest ‘The Lodge Bonaire’. Een erg gezellige lodge, op loopafstand van de supermarkt, autoverhuur, het strand en het bruisende centrum van de hoofdstad Kralendijk.

Het blijkt in verband met de zomervakantie één van de drukste weekenden van het jaar te zijn. Het duurt even voordat we hebben geluncht en een auto hebben geregeld en tegen die tijd kan ik helaas niemand meer vinden om me te duiken. Gelukkig kom ik in oktober weer terug! Omdat de hoofddoelen van dit weekend chillen, bijslapen, uitrusten en ontspannen zijn besluiten we met een boek op het strand te gaan liggen. Na mijn dagelijkse baantjes zwemmen – maar dit keer op Bonaire – val ik als een blok in slaap. Doelen behaalt.

Continue Reading →

Vandaag zwem ik mijn dagelijkse baantjes van Cabana beach via Wet&Wild en Mambo naar Lions Dive en terug. Als ik voorbij Mambo zwem hoor en zie ik Acda en de Munnik. Ik hoorde het al op Dolfijn FM, ze zijn aan het soundchecken want vanavond treden ze op bij Mambo. Als stagaire kunnen we al voor 40 naf naar het concert!

Maar eerst is het tijd voor de borrel bij Wet&Wild want het is vrijdag. De hele week hard gewerkt, al mijn samples heb ik getest in het lab op 5 verschillende cytokines. Mijn begeleider uit Nederland, Maarten, was er 3 dagen en heeft me goed geholpen zodat ik nu denk dat ik mijn verslag af kan maken. Een geruststellend gevoel nu mijn lokale begeleider twee weken op vakantie is.

Na de borrel eten we bij Jan. Jan past dit weekend op een enorm groot en chill huis met 3 honden en een wild zwijn. Dit wilde zwijn, genaamd Barbie, bevindt zich – precies zoals het hoort volgens menig kinderboek – achter in de tuin in een modderpoel met een houten hek er omheen. Terwijl Jan heerlijk eten staat te koken in de enorme keuken zit ik met Wouter en Madelein in de jacuzzi met een Bright/ice tea wederom te genieten van het heerlijke leven op Curacao. Voor het eerst sinds mijn verblijf hier op het eiland zie ik dat er iets gerecycled wordt, al het overgebleven eten gaat naar Barbie.

’s Avonds terug naar Mambo voor het optreden van Acda en de Munnik. Op het strand lekker meezingen en dansen. Naast een cd met salsamuziek komt er in Nederland zeker een cd van Acda en de Munnik om terug te denken aan Curacao.

Het moge duidelijk zijn, op Curacao kan alles, niets is te gek. Ik wil nog lang niet naar huis. Het is dat ik mijn lieftallige vriendje graag weer wil zien (en m’n familie en vriendjes ook wel hoor) maar anders was ik zeker langer gebleven.

Nu snel slapen want over 9 uur vlieg ik met Coen naar Bonaire.

Als ik zaterdagavond op ga passen op mijn oppaskindje Joep wordt mij in tegenstelling tot in Nederland niet alleen uitgelegd waar ik eten, drinken en luiers kan vinden maar ook waar de lichtknop van het zwembad zit en waar ik de buitendouche kan vinden. Als Joep in bed ligt zwem ik wat rondjes, bak een pizza in de oven (eindelijk een oven!) en drink heerlijke koffie uit een echt espresso apparaat.

Na het oppassen hebben we afgesproken bij Bermuda. Marvo V. draait een van de AGNIO’s geeft een feestje dus het belooft een mooie avond te worden. Met alweer twee nieuwe co’s, Madelein en Monique loop ik naar binnen. Monique kent meteen het personeel en dus mogen we gratis naar binnen, dat begint goed.

Binnen wordt me door Wouter een Bright aangeboden. ‘Ok, als jullie zorgen dat ik veilig thuis kom’ zeg ik tegen mijn Tutu’s (papiaments voor papa’s) Wouter en Jan. ‘Ik beloof dat je thuis komt, veilig’, aldus Wouter. Met alle (sterke) drank die bij het feestje zijn inbegrepen heb ik al gauw in de gaten dat ik het toch niet zo zie zitten om mijn lot bij Wouter en Jan in hun handen te leggen, dus stap ik maar weer over op Cranberry juice, ook lekker.

Veel Marco V. en gedans later besluiten we dat het tijd is voor onze gebruikelijke nachtduik bij Hooks. Ik rijd achter Jan en Wouter aan en kom al zeer snel tot de ontdekking dat ik een buitengewoon goede beslissing heb genomen door maar weer over te stappen op non-alcoholische drankjes. Jan mist de afslag van de ring en Wouter heeft twee rijbanen en de greppel nodig om richting Hooks te komen.

Bij Hooks aangekomen regent en ontweert het zo hard dat ik – nuchter en verstandig als ik ben – besluit de nachtduik over te slaan. Op een gegeven moment zie ik een lichtje aangaan in het donker. Als in een film zet ik m’n groot licht aan laat een Antilliaan enorm schrikken, hij loopt snel een hoekje om. Mijn tutu’s hebben voor het te water gaan al hun bezittingen (denk aan portemonnee, autosleutels) op het zand naast hun auto gedeponeerd en dat leek deze Antilliaan ook te hebben opgemerkt. Wat doet die man anders om 04:30 uur op een verlaten strand? Als een kinderoppas zit ik te wachten tot mijn tutu’s klaar zijn met zwemmen, een paar uur geleden kreeg ik hier nog voor betaald.

Als ik in de waterige oogjes van Wouter kijk en denk aan alle obstakels die hij heeft geraakt op weg naar Hooks stel ik voor hem naar huis te brengen. Meneer heeft eigenlijk al besloten dat hij maar in zijn auto op de parkeerplaats van Hooks zal gaan slapen, want hij voelt zich inderdaad niet zo lekker. Of ik geen bank heb, want anders moet ik hem zondagochtend ook weer komen halen. Goed punt. Ik denk aan de huurder voor mij die kennelijk nogal eens haar sleutels vergat en dan op een van de strandbedden sliep en besluit hem maar mee te nemen.

Thuis aangekomen pak ik een emmer en maak ik zijn strandbedje op – ik blijk hier zowaar passend beddengoed voor te hebben – terwijl Wouter mijn net gedweilde witte tegels besmeurd met zijn natte modderpoten. Ik meld Wouter dat ik als dank morgen wil ontbijten bij Hooks Hut, hij vindt alles goed. Vlak voor hij in coma raakt weet hij nog te melden dat hij snurkt. Niet voor één gat te vangen pak ik mijn oordoppen erbij.

Bang voor wat er allemaal kan gebeuren met mijn kamer nu ik een zeer dronken man in huis heb besluit ik dat ik het maar het beste blind en doof in bed kan gaan liggen. Ik doe mijn lenzen uit en stop oordoppen in m’n oren, ik merk morgen wel of mijn huisje het heeft overleefd.

Gelukkig, Wouter heeft braaf geslapen. Na 4 koppen koffie, diclofenac 100mg en paracetamol genieten van een heerlijk ontbijt bij Hooks Hut. Even het thuisfront inlichten dat we de nacht samen in mijn huisje hebben doorgebracht maar dat het verre van romantisch was en dan kunnen we weer over tot de orde van de dag: zwemmen en snorkelen bij Playa Lagun staan vandaag op het programma.

Nietsvermoedend loop ik vanmorgen van mijn hokje door de gangen van het Sehos naar de bloedbank om te kijken of mijn ELISA kits al zijn gearriveerd. Ik ben al aardig ingeburgerd en loop niet meer iedereen voorbij zoals vlak na mijn aankomst. Ik kan de mensen geen ongelijk geven, het is gewoonweg veel te warm om harder te lopen. Plotseling zie ik een enorme bilpartij voor me in een enorm strakke skinny-jeans. Ondanks het feit dat ik hier al meer dan 3 maanden ben en aardig wat rondingen voorbij heb zien komen word ik soms toch nog opgeschrikt door een enorme hoeveelheid ingepakt vlees dat door mijn gezichtsveld wandelt.

Aangekomen bij de bloedbank, blijken vandaag dan toch echt mijn ELISA kits te zijn binnengekomen! It is my lucky day! Al 3 maanden vraag ik elke dag bij de bloedbank naar mijn ELISA kits, dan wel of ze al besteld zijn, dan wel of ze verzonden zijn, dan wel of ze al op Curacao zijn, dan wel of ze al door de douane zijn, dan wel of ze al bezorgd zijn. Ja, het zijn afwisselende dagen hier.

Ik check de koelkast en ik kan mijn geluk niet op, daar liggen ze, 4 doosjes van R&D Systems. Één voor IL-10, IL-17, IL-23 en TGF-β, ze zijn er allemaal! De ELISA kits zijn ervoor om te de hoeveelheden cytokines (IL-10, etc.) in mijn patiënten en controles te kunnen meten in pg/ml. Het serum voor de ELISA kan worden ingevroren voor gebruik dus hier kan ik maarliefst 22 van de door mij gediscuteerde patiënten op testen. Voor mij is de kans dat ik ook echt studiepunten ga krijgen voor mijn onderzoek hier hiermee enorm vergroot.

De procedure van een ELISA duurt een paar uur. Suspensies toevoegen, incuberen, wassen, weer wat toevoegen weer incuberen, etc. Ik zal dus maandag pas de eerste van deze vier (IL-6 heb ik reeds gedaan) testen in gaan zetten.

Nu nog even een paar uur typen aan mijn verslag en dan is het tijd voor de vrijdagmiddagborrel bij W&W of Moon. Dit wordt gevolgd door het gebruikelijke uit eten gaan, luisteren naar live muziek bij Cabana en een dansje wagen bij Bermuda zodat ik morgen het bruin worden kan combineren met een dutje op het strand.

Het voordeel van het WK voetbal volgen op Curaçao is dat je ’s ochtends voor de wedstrijd niet massaal met zijn allen in de trein naar Amsterdam stapt, maar dat je nog even gaat duiken of surfen. Zo ga ik op de dag van de finale nog even duiken met Inge bij de Dive Bus naast Surf en Turf.

Als Hollanders onder elkaar hebben we het er al een paar dagen over dat dit toch echt het enige moment is dat we toch eigenlijk heel graag thuis in Nederland zouden willen zijn. Voor mij vind ik de finale op zondag nog niet eens zo’n must – met Koninginnedag wil je als Amsterdam ten slotte ook niet in Amsterdam zijn – maar de terugkomst op maandag en de huldiging dinsdag en waarschijnlijk de rest van de week feest vind ik toch wel heel erg jammer om te missen.

Fijn aan Curacao is dat er zoveel Nederlanders zijn en dus dat er heel veel plekken zijn waar mensen massaal bij elkaar komen in het oranje om met z’n allen voetbal te kijken, niet heel anders dan in Nederland dus. Ik heb voetbal gekeken bij Cinco, de discotheek van de Marine waar alle Nederlanders komen die hier ook echt wonen. Ook heb ik een aantal wedstrijden in het Sehos zitten kijken. Er blijken nogal wat specialisten voetbalfan te zijn dus in het auditorium waar normaal congressen worden gehouden werd nu voetbal uitgezonden op een enorm groot scherm. Hier kun je heerlijk in de airco zitten in een bioscoop stoel met al het schreeuwende commentaar van de specialisten op de achtergrond. Het lijkt erop dat het hele ziekenhuis wordt stil gelegd tijdens een wedstrijd want er zijn toch verdacht veel artsen aanwezig bij zo’n wedstrijd.

Ook heb ik voetbal gekeken bij Hooks Hut, zo ook de finale. Al om 11.30 uur (de wedstrijd begint hier om 14.30 uur) zijn alle stoelen bezet met bierviltjes met namen erop. Dus als wij na het duiken aankomen, zitten we met z’n allen boven op een picknicktafel om toch nog op één van de vele schermen de wedstrijd te kunnen volgen.

Zodra de wedstrijd begint gooi ik het gevoel ‘zou niet zo leuk zijn als ze winnen en ik ben niet in Amsterdam’ overboord, ik wil zo graag dat ze (we) winnen! In m’n Bavariajurkje trek ik nog steeds de aandacht. Van de week zelfs over werd gebeld door een Antiliaanse mevrouw, ze belde over mijn site, hoe ik aan zo’n jurkje kom, ze wil er ook één! Kennelijk kom je op mijn blog terecht als je ‘Bavariajurkje Curacao’ of iets dergelijks googled. Het was een hele teleurstelling toen ik zei dat mijn moeder hem voor me heeft meegenomen uit Nederland dus dat ze niet te krijgen zijn op Curacao.

De sfeer zit er goed in (Amstel Bright) en al commentaargevend wordt het rust. Weer een voordeel: in de rust draai jeeen kwartslag, zit je opeens op het strand en neem je even een duik in zee om wat af te koelen, heerlijk! Zoals iedereen heeft gezien doet de ene kans zich voor na de andere, zowel aan de Nederlandse als de Spaanse kant ‘Spaanse kraag is gevaarlijk, Spaanse corner ook!’ aldus Marloes (voor de niet-geneeskundigen, Google afbeeldingen ‘Spaanse kraag’).

We weten allemaal hoe het is afgelopen dus daar zal ik verder geen woorden aan vuil maken. Wel wil ik even kwijt dat ik warempel echt een beetje bedroefd was toen ze (we) hadden verloren!

Om het gezellig gehouden wordt er na de wedstrijd omgeroepen dat happy hour per direct begint. Ik word met Bavariajurk en al de zee in gegooid en weet nog net op tijd mijn tas en Pina Colada te redden. Mijn mooie plan om ondanks de nederlaag toch de hele dag mijn Bavariajurk aan te houden wordt meteen omzeep geholpen.

Veel Amstel Bright verder heeft niemand natuurlijk meer honger behalve ik, dus ga ik lekker pannenkoeken eten en de wedstrijd evalueren bij ex-buurman Tim en houd ik toch nog een beetje een fijn Hollands gevoel over aan de dag.

Het is hier een komen en gaan van mensen. Elke week komen er wel nieuwe co- of arts-assistenten en ook gaan er bijna iedere week wel weer een paar weg.

Er zijn twee nieuwe arts-assistenten, Jan en Wouter-kabouter, die (samen) zo gek als een deur zijn. We hebben een zwemclubje opgericht. Het is de bedoeling dat we zo’n beetje iedere dag gaan zwemmen bij Hooks Hut, ideaal voor mij want dat is maar 5 minuten lopen. Het oorspronkelijke plan was dat we dit vóór de werkdag zouden doen. Maar toen ik ontdekte dat Wouter bij chirurgie zit en dus als om 7.15 uur moet beginnen elke dag hebben we dat maar aangepast naar zwemmen ná ’t werken. Wat een heerlijke problemen kom ik hier toch tegen

Opvallend hoe snel het hier verandert. 3 Maanden geleden liep ik hier nog verdwaald en onbevangen rond, vandaag vertel ik aan de nieuwkomers waar ze een auto kunnen regelen, waar ze het beste en goedkoopste kunnen eten en waar je stagiairekorting kunt krijgen. Door de nieuwkomers blijven alle routineactiviteiten hier leuk en worden ze in stand gehouden. Waar ik eerst dacht dat ik de wekelijkse Wet&Wild nu wel gezien had heb ik er nu weer zin in door een nieuwe groep mensen.

Dat er iedere week een paar mensen weg gaan betekent ook een heleboel afscheidsfeestjes. In het geval van arts-assistent Steven zelfs twee. Vorige week gaf hij een feestje voornamelijk voor het jongere publiek; op een oude en ongebruikte kasteeltoren heeft hij met behulp van een generator, lampen, boxen, een laptop en koelbozen bier een geweldig feestje in elkaar gebouwd. Met uitzicht op zee rondom en een pikzwarte sterrenhemel sta je hier te dansen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Gisteravond was het ‘officiële’ afscheidsfeestje van Steven, Suzan en Ruben bij hun op het landgoed. Op deze feestjes worden ook de specialisten en verpleegkundigen uitgenodigd en wordt het bijna een echt Antilliaans feest!

De voor het meer en deel Antiliaanse verpleging zorgt dat het feestje opgang komt. Ze staan als eerste op de dansvloer en dansen zoals iedere Antilliaan uitbundig, maar ja, iedereen Antilliaan kan nou eenmaal goed dansen, dus geef ze eens ongelijk. Het nummer ‘Tijd voor de billenshake’ is slechts ter aanvulling want oh wat kunnen die Antilliaanse billen schudden! Hoe groter hoe beter, ze schudden alle kanten op.

Er wordt ook salsamuziek gedraaid en zoals op iedereen afscheidsfeestje laten de internisten zien wat écht salsadansen is! De specialisten knopen de bovenste knoopjes van hun overhemd los en dansen met alle (co)assistenten en verpleegkundigen tot ze baden in het zweet en dan nog een beetje langer. Heerlijk om naar te kijken, zó soepel als die mannen bewegen. Hier kan de Nederlandse man nog véél van leren.

Op een geven moment staat een internist van een jaar of 60 achter de draaitafels, hij gooit zijn armen in de lucht, het publiek gaat helemaal los! DJ Tiësto is er niks bij.

Op het moment dat ik denk dat mijn grens van verbazing wel bereikt is – hoe vaak zal ik in Nederland nog met mijn specialisten uit mijn dak gaan alsof ons leven er vanaf hangt – leer van een vrouwelijke specialist het dansje van Shakira, ‘It’s time for Africa’, het moet niet gekker worden.

Hoewel ik in het salsadansen toch erg achterblijf – ik heb geen lessen genomen om de kloof tussen mij en Sebas (sorry darling) niet nog groter te maken – bij alle Antillianen maak ik dat met eten goed. Zoals eerder beschreven zijn de Antilianen een kei in eten. Op feestjes is er dus altijd veel te eten, zo hier ook. Er staan enorme schalen met chips, dropjes, cakejes, muffins, nootjes en m&m’s dus zoals men (ook hier) van mij gewend eet ik de hele avond goed door. Het blijft voor mensen, zelfs hier in de Antillen, verbazingwekkend hoeveel ik naar binnen krijg op een avond.

Hoewel ik ondanks het veelvuldig schudden van mijn lichaampje toch ernstig achterblijf in de Antilliaanse dans heb ik vrijdagavond wel bewezen: eten als een Antilliaan kan ik zeker!

Op weg naar huis besluiten we met het zwemclubje dat het een mooie tijd is voor een nachtduik. We rijden onze auto’s het strand op bij Hooks, trekken onze kleren uit (thank God for decent underware) en liggen om 03.00 uur te dobberen in een pikzwarte zee. In de verte komt er onweer aan, een geweldig mooi gezicht, tot op een geven moment zelfs de stoere mannelijke leden van het zwemclubje bij een volgende bliksemschicht besluiten dat het tijd wordt om eruit te gaan. Nog even vriendelijk zwaaien naar de bewaker bij mijn huisjespark, die een tikje vreemd kijkt omdat ik mijn bh voorbij kom rijden en dan eindelijk lekker slapen. Het leven is hier fantastisch!

Met Sebas ga ik maarliefst drie keer duiken. De eerste keer is bij Boca Sami, waar ik ook mijn ‘Open Water’ heb gehaald. Het is alweer zeven jaar geleden dat Sebas voor het laatst de -18m bereikte dus hoog tijd voor een opfriscursus. Tijdens deze duik zien we naast de gebruikelijke horden vissen dit keer ook platvissen, een of andere tong en veel waterspinnen.

De tweede duik maken we bij Snakebay. Hier zien we op 18 meter diepte een enorme zeeschildpad! Heel leuk om te zien hoe die beesten ook onder water zeer traag bewegen, poko poko he.

De derde duik maken we bij Porto Mari. De bedoeling is om met Maarten en Inge te gaan duiken maar die krijgen autopech dus wordt het wederom een duik met zijn tweeën. Dit keer hebben we een camera bij ons. Ook van mama en Cees kreeg ik een onderwatercamera, één die zelfs tot 35 feet (10 meter) diepte kan.

Ook Porto Mari is heel erg mooi en weer heel anders dan bij Boca Sami. We zien hier een enorme groene murene (zeeslang) van wel 2.5 meter lang! We hebben een zak oud brood bij ons en voor we het weten hebben we honderden vissen om ons heen. Heel veel kleine maar ook een paar enorme snappers! Zo groot zou ik ze graag op m’n bord zien. Na het voeren van de snappers hoef ik me in ieder geval nooit meer schuldig te voelen als zelf een lekkere snapper eet.

Maarliefst twee keer eten we bij mij thuis in de 13 dagen dag Sebas bij mij op bezoek is. Gewoon omdat uit eten gaan vaak net zo duur is als thuis eten en omdat het natuurlijk erg leuk is om alle veelbesproken restaurants zelf uit te proberen.

Net als op mijn eerste avond neem ik Sebas na zijn aankomst op Curacao mee naar het Wilhelminaplein in Punda voor een goedkoop bord eten. Voor slechts 10 naf krijgen we de daghap, vandaag een lekkere visspies.

Vrijdag hebben we de vrijdagmiddagborrel bij Moon, een hippe strandtent met zwembad en DJ. Zo wordt Sebas meteeen geïntroduceerd bij al m’n Sehos-matties en worden we uitgenodigd voor de verjaardag van Kim. Na het borrelen met onze voetjes in het zand gefrituurde snapper gegeten bij Surf en Turf, heerlijk en gezellig als altijd.

Op zondag na het rennen van de memorabele Schottegatloop regent het tropische regenbuien. Dat betekent dat het héél hard, héél véél water regent, aan een paraplu heb je dus niks. Na een tweede ontbijtje bij Hooks Hut met warme croissantjes bezoeken we de Ostrich warm, de struisvogelfarm. Na het bezichtigen van deze enorme beesten eten we in het bijborende restaurant een enorme omelet (struisvogeleieren zijn groot) en een lekkere struisvogelhamburger. Genoeg gegeten dus om vervolgens te gaan borrelen bij het happy hour van Mambo gevolgd door happy hour bij Wet&Wild.

Saladeavond bij De Heeren. Om onze vitaminen weer op peil te brengen eten we zoals elke maandag sla bij De Heeren, dit keer met Inge, Maarten, Aukje en haar moeder en natuurlijk m’n bezoeker Sebas. De sla blijft erg goed en erg lekker, dus dat houden we er voorlopig nog even in! Vooral de Italiaan waar je na afloop enorme hoeveelheden ijs kan eten draagt bij aan het gegarandeerde succes van de maandagavond.

Maar als we thuis eten doen we het goed! Sebas koopt verse Snappers waar alleen de normaal zo enorme staart reedsvan is verwijderd. Met een emmer en een vork verwijdert Sebas alle schubben, aan het eind van de avond zit alles onder de zilverkleurige schubben, maar de snapper was heerlijk!

Fort Nassau. Een chic restaurant bovenop een berg met uitzicht over de de Isla (oliefabriek) en de Koningin Julianabrug (bouwjaar 1974, 55 meter hoog) waar we door Antilliaans personeel worden geholpen. Bijna alle horecagelegenheden worden hier bemand door Nederlanders, dus is het erg leuk om eens aan Antilliaan aan je tafel te krijgen. Het eten is niet reuze bijzonder maar uit uitzicht is prachtig!

Bbq’n bij Tim, Anne-Rose en Aukje op donderdag. Dit is een wekelijks terugkerend ritueel waar soms de hele buurt aanwezig is, soms alleen Tim en Anne-Rose. Normaalgesproken ga ik hardlopen op donderdagavond maar met het schuldgevoel van de Schottegatloop op zondag om 6.45 uur nog in mijn achterhoofd besluit ik de training maar een keer over te slaan. Hamburgers, kippenvleugels, snapper, gepofte aardappels, maïskolven en worstjes, alles gaat op de bbq. In tegenstelling tot de groente is het vlees dat uit Zuid-Amerika wordt geïmporteerd hier erg goedkoop. Ook de stokbroden zijn bijna gratis en erg lekker, wat het geheel bijna aan een bbq-avond in het Oosterpark doet denken.

Tegenover mijn huis in Piscadera Bay Resort is Hooks Hut. Hooks Hut is een knusse strandtent waar je overdag op het strand kunt liggen (ik heb als bewoner van Piscadera gratis entree voor 6 personen, hier maak ik mijn vrienden mee) en ’s avonds kunt eten op het strand met vaak life muziek en salsadansen. Ik heb hier al eerder met een Sehos-uitje en met mama de lokale vissoep gegeten, erg lekker en nog gezond ook! Met Sebas eten we er de catch of the day: Wahoo. Een witte zoutwatervis die hier ook rond schijnt te zwemmen, hoe hij er levend uit ziet op een meter of 15 weet ik echter niet. Het eten is helaas niet heel goedkoop want het is enorm lekker en op loopafstand dus bijna ideaal!

De Kleine Wereld. Aan het Spaanse water eten we dit keer een enorm lekker stuk kip. Dit is op zaterdag dus eerst moet er natuurlijk geborreld worden bij het piekuur van Zanzibar, waar Kim haar verjaardag viert. Als de Amstel Bright inslaat snel richting De Kleine Wereld waar we aan een leuke tafel aan het water bespreken waar we later naartoe zullen emigreren. We zijn er nog niet uit.

Om mijn 8 voor neurologie en dus mijn soort van bachelor te vieren mogen we op kosten van Ben en Carla gaan eten bij Captain Eric te Santa Cruz. Na een twee uur durende tocht in de kayak langs afgelegen stranden en indrukwekkende rotspartijen schuiven we aan bij Eric voor een enorm lekker bord vis met garnalen. Mashi danki Ben en Carla!

Aan het einde van de vakantie van Sebas, als het geld bijna op is, gaan we eten bij De Tropen. De Tropen valt in de categorie ‘sla bij de Heeren’. Hier heb je een top 12, een keuze uit 12 gerechten voor slechts 12 gulden. Sebas eet kip in biersaus (welke niet naar bier blijkt te smaken) en ik een vegetarische lasagne. Het is nog lekker ook dus voor 12 naf zeker voor herhaling vatbaar!

Zeker twee kilogram zwaarder na twee weken veel eten met Sebas (de vele ijsjes, koffies en pina colada’s heb ik voor het gemak maar even buiten beschouwing gelaten) ga ik nu weer terug naar het gezonde leven. Vanavond weer noodles en 1.5 uur hardlopen!