Myrthe Sonneveld

Het grootste verschil met Curaçao: je kan hier winkelen! Op vrijdag ben ik vrij na mijn 24-uurs wacht en dus fiets ik naar Antwerpen centrum. Ik fiets door de Joodse diamantbuurt waar ik gefascineerd ben door de traditionele Joden met lange baarden, grote hoeden en krullende lokken. Ik kom langs de meest waaninnige antiquairs en boetieks van Vlaamse ontwerpers. Op het moment dat ik mijn Vlaamse Gazelle voor de Max Mara parkeer voel ik kriebels in mijn buik, wat is het toch ontzettend tof om hier te mogen wonen! Met veel moeite passeer ik winkels als Floris van Bommel en Forever 21 om bij Hema fietslampjes te gaan kopen. Ook hier wordt rijden zonder licht bekeurd. Gelukkig is Jet dit weekend op minivakantie bij mij en Jos en wil ze zaterdag gaan shoppen. Van de assistenten heb ik reeds begrepen dat grote winkelstraat de Meir vermeden moet worden op zaterdag in verband met winkelende Hollanders en ze hebben gelijk, het is propvol.

De grootste overeenkomst met Curaçao: de nachten zijn lang! Antwerpen heeft het grootste aantal cafés per inwoner wereldwijd. In mijn wacht heeft een leuke Nederlandse assistent een plattegrond voor me getekend met alle “To do’s’’ in het centrum dus dat moeten we uitproberen. Samen met Jet en Jos doe ik op vrijdag cafés aan speciaal voor cocktails, bollekes, karaoke en uitbundig hossende Vlamingen. Zaterdag ga ik met Jet, Mama, Cees, Gert-Jan en Marion naar Night Of The Proms in het Sportpaleis. Jet en ik laten de gemiddelde leeftijd aardig zakken maar het is geweldig leuk! Klassieke en moderne muziek worden afgewisseld. We staan helemaal vooraan en zien een enorm orkest en koor filmmuziek van o.a. The lion king en The kings’speech spelen. Tussendoor zingt Cees uit volle borst mee met De Diva’s, Seal, Mick Hucknall, Angie Stone, en Discobar A moeder (vooral met laatste). Ondanks de door GJ genuttigde absint kan Jet het biertempo niet bijhouden, maar ze doet goed haar best. We gaan naar de Bengel waar Jos en Arti aansluiten voor nog wat extra bollekes. Veel gezelligheid tussen de lokale Vlamingen variërend van 20 tot 60 jaar oud. Als het tijd is voor nachtelijke friet bij Frituur No. 1 haken alle deelnemers onder de 50 jaar af, op weg naar de hoerenbuurt voor café d’Anvers. Hier kan op goede dj’s worden gedanst tot 9 uur in de voormiddag (Vlaams voor ochtend). Een vriendelijke Hollander, sterk onder invloed van ’t een of ’t ander, weet me te vertellen dat hier maar 10% drugs gebruikt maar dat om 9 uur iedereen verplaatst naar de volgende locatie waar dat percentage beduidend hoger ligt. Je kunt in Antwerpen aan een stuk door housen van woensdagavond tot dinsdagochtend. Eerlijk is eerlijk, dat gaat je niet lukken in Amsterdam. 9 uur hebben we niet gehaald, volgend weekend nog maar eens proberen.

Ik ben van wacht. Dat betekent dat ik net als alle dagen om 8.05 uur op mijn Vlaamse Gazelle spring en tussen de uiterst voorzichtig fietsende Belgen door scheur naar het Academisch Ziekenhuis Antwerpen (AZU), braaf wachtend voor de klaar-overs die op iedere (let wel, íedere) straathoek de Vlaamse kindjes helpen oversteken.

Net als anders ben ik bij de briefing, onderzoek ik mijn kinderen, ben ik bij het toeren, doe ik slaaponderzoeken. Vandaag zet ik zelfs vaccinaties. Als je dienst hebt mag je voor €6,- lunchen in het restaurant en dus roep ik volledig geïntegreerd tegen de kassière ‘ik heb wacht!’, wantrouwend kijkt ze me aan. Gelukkig helpt de Vlaamse coassistent me uit de brand: ‘Gij zijt van wacht’. Net als in het Frans ben ik hier dingen als ik ze in het Nederlands heb, weer wat geleerd.

Om 18.00 uur na de briefing ben ik dus van wacht, en loop ik met de assistent van wacht naar de briefing van de neonatologie. Om 18.02 uur wordt er gebeld dat er een keizersnee plaatsvindt, om 18.05 uur sta ik met de neonatoloog en assistent op OK en om 18.20 uur sta ik een baby van nog geen 32 weken te beademen. Wat navellijnen en intubaties verder kan ik om 23.00 uur op weg naar de eerste hulp eindelijk een boterham naar binnen duwen. Gelukkig kan ik met een praktisch verticale leercurve een paar uur later even gaan slapen.

Van wacht zijn duurt tot de briefing de volgende morgen en zo ben ik dus voor het eerste van mijn leven 25 uur achter elkaar aan het werk. Gekke Belgen, maar het is wel leuk!

Gister goed aangekomen in mijn nieuwe huis in Antwerpen. Met behulp van Sebas de hele auto van Daan vol gepropt, ik heb veel te veel bij me. Maarja, door de onderhuurder die ik op woensdag heb gevonden moet ik alles wat ik niet meeneem in m’n kelder kwijt.

Het appartement hier is een Ikea catalogus, van vloer tot plafond gevuld met meubels Ikea, niks mis mee dus, alleen een groot gebrek aan sfeer en gezelligheid. Gelukkig fleur ik met mijn 3 tassen en 2 dozen de boel aardig op. Zo heb ik tot groot vermaak van Sebas zelfs een vaas mee genomen (een van plastic met het idee die hier achter te laten). Ook de vlag die ik ooit van Floor kreeg en op Curacao mijn huizen versierde ontbreekt uiteraard niet. Mijn nieuwe huisgenoot is Jos die naast mij in een identieke Ikea-kamer slaapt. Jos, Sebas en ik gaan op een terras in de buurt zitten met het idee ergens een goedkope hap te eten in een kroeg. Dat blijkt echter nog niet zo makkelijk, eten is hier duur en het duurt even voor we iets vinden. Inderdaad goedkoop en lekker eten maar qua sfeer en gezelligheid gelijk aan ons appartement.

Vanmorgen met Jos op mijn nieuwe fiets die ik van de vorige co heb over genomen naar het Ziekenhuis gefietst in 10-15 minuten. Heel leuk om hier in de ochtendspits tussen de Belgen te fietsen!

De briefing (overdracht) begint om 8.30 uur, wat een luxe na al die weken bij chirurgie! Daarna ben ik door de professor zelf rond geleid door het ziekenhuis, hij is mee geweest om mijn badge en witte jas te regelen en hield bij iedere deur (en dat zijn er veel in een ziekenhuis) nadrukkelijk de deur voor me open, Belgen zijn zo galant! Om Jos wat op te voeden hebben we afgesproken dat hij hier in huis ook altijd de deur voor me gaat open houden. Ik heb een patientje van 2 maanden die vrijdag is gekomen opgenomen en onderzocht. Gek hoor, zo’n kleine baby  met mijn enorme stethoscoop op zijn buik, en erg lastig ook want dat hart klopt vele malen sneller dus het is heel moeilijk om tussendoor een souffle te horen. Om 11.30 uur begint het toeren (visite lopen) waarbij dezelfde aardige dokter ons voorziet van lekkere koekjes (van Anthe heb ik begrepen dat hij dit iedere dag doet en dat ik mijn best moet gaan doen om niet 4 kg aan te komen).

Lunchen doe je hier met zijn allen, coassistent, arts-assistent of kinderarts, het maakt niet uit, met z’n allen aan een grote tafel in het restaurant waar ik mijn Hartog bammetjes te voorschijn halen want ook hier is het eten niet goedkoop.

‘s Middags slaaponderzoeken regelen bij kinderen die verdacht worden van een slaapstoornis en dat zijn er véél en dan weer wachten tot de volgende briefing. Helaas hebben de co’s (ook de Belgische) hier geen vaste taken en moet je dus echt opzoek naar werk om je nuttig te maken/voelen.

Samen met Jos langs de fietsenwinkel om onze banden op te pompen, want dat was klaarblijkelijk al zeker 3 coassistenten (=6 maanden) niet meer gebeurd, zo komen we de avond wel door. Daarna door naar de supermarkt voor roze toiletpapier en appels van €0.60 per stuk! Belachelijk. Gelukkig heb ik al krenterige Hollander wat voedsel uit Nederland mee genomen.

Kortom, het is hier leuk en fijn en ik heb al een heleboel tips voor restaurantjes en kroegen gekregen om Bollekes (bier) te gaan drinken dus ik vermaak me wel!